Годинешното 61. издание на Биеналето во Венеција повторно потврдува дека уметноста и политиката тешко можат да се раздвојат. Но, наместо директни политички пораки, најсилен впечаток оставаат павилјоните кои зборуваат тивко, преку емоции, интимност и човечка ранливост.
Темата „Во минорни тонови“ („In Minor Keys“), поставена од покојната кураторка Којо Куо, има цел да го оддалечи вниманието од „хаотичната бучава на современиот свет“ и да го насочи кон поспорите, почувствителни и човечки приказни.
Иако изложбата е обележана со политички контроверзии, протести и критики поради учеството на Русија и Израел, најмногу внимание привлекуваат токму павилјоните што нудат тишина, рефлексија и емоционално искуство.
Јапонија: Беби-кукли како симбол на колективна грижа
Еден од највпечатливите павилјони е јапонскиот, каде јапонско-американскиот квир уметник Еи Аракава-Неш ја претставува инсталацијата „Grass Babies, Moon Babies“. Посетителите добиваат можност да носат беби-кукли низ павилјонот, да им менуваат пелени и преку QR-кодови да читаат „поеми за пелени“ поврзани со датумот на раѓање на секоја кукла.
На прв поглед разиграна и необична, инсталацијата отвора сериозни прашања за иднината, одговорноста и грижата за новите генерации во свет исполнет со конфликти и неизвесност. Наместо класична музејска дистанца, посетителите стануваат активни учесници во дело кое истовремено буди радост, носталгија и чувство на одговорност.
Полска: Уметност што се слуша и чувствува
Полскиот павилјон со аудио-визуелната инсталација „Liquid Tongues“ на Богна Бурска и Даниел Котовски ја истражува комуникацијата на маргинализираните заедници. Во центарот на делото е хор составен од лица со и без оштетен слух, кои комуницираат преку меѓународен знаковен јазик и звуци инспирирани од песните на китовите.
Инсталацијата поставува прашања за тоа чии гласови се слушаат во современото општество, а чии остануваат потиснати. Кураторите ја промовираат идејата за „Deaf Gain“ — концепт според кој глувоста не се гледа како недостаток, туку како различен начин на доживување и комуникација со светот.
Ватикан: Тишината како отпор кон современиот хаос
Павилјонот на Светата столица нуди едно од најсмирените искуства на Биеналето. Во манастирската градина „Giardino Mistico“, посетителите носат слушалки и шетаат низ тивок простор исполнет со музика инспирирана од средновековната мистичарка Света Хилдегарда од Бинген.
Во време на постојана дигитална бучава и брза потрошувачка на содржини, оваа инсталација функционира како повик за забавување, слушање и внатрешна рефлексија.
Австрија: Шокантна визија за иднината на Венеција
Најконтроверзен, но и еден од најпосетените павилјони е австрискиот „Seaworld Venice“ на кореографката и перформанс-уметница Флорентина Холцингер. Просторот изгледа како комбинација од воден парк и постројка за отпадни води, претставувајќи мрачна визија за Венеција во ера на климатски промени.
Меѓу најшокантните елементи се голи перформери, џет-ски во затворен простор и базен што се полни со филтрирана урина од посетителите. Зад провокацијата стои јасна порака: човештвото е директно одговорно за колапсот на еколошките системи и за уништувањето на ранливите градови како Венеција.
Биенале помеѓу тишината и кризата
Иако годинашното Биенале се одвива во сенка на глобални тензии, војни и политички поделби, најсилните уметнички пораки не доаѓаат преку агресивни слогани, туку преку интимни искуства. Од беби-кукли и песни од китови до медитативни градини и еколошки дистопии, уметниците годинава предупредуваат дека иднината на светот нема да зависи само од политичките лидери, туку и од способноста на луѓето повторно да научат да се грижат едни за други и за планетата.
извор:Euronews
