На 22 октомври 1884 година, Меѓународната меридијанска конференција во Вашингтон ги усвои резолуциите со кои меридијанот што минува низ Кралската опсерваторија во Гринич беше прифатен како почетна линија за мерење на географската должина и како основа за меѓународниот систем на време. Одлуката, донесена по гласањето на делегатите, помогна во воспоставувањето на системот што и денес го користиме за мерење на времето, вклучително и на часовниците во Скопје.
Пред Гринич, секоја сила имаше своја нулта точка
Пред 1884 година, светот имаше повеќе почетни меридијани. Картите и поморските табели се потпираа на различни референтни линии, меѓу кои оние во Гринич, Париз, Берлин и Вашингтон. Тоа ги усложнуваше навигацијата и меѓународната трговија.
Еден од главните поттикнувачи на промената беше развојот на железницата. Возните редови тешко можеле да се усогласат кога секој град го одредувал времето според положбата на Сонцето. Американските железнички компании, на состанок во Чикаго во октомври 1883 година, вовеле пет временски зони во Северна Америка, засновани на времето во Гринич.
Конгресот на САД претходно, во август 1882 година, му дал овластување на претседателот да свика меѓународна конференција. Претседателот Честер Артур ги поканил државите, а на 1 октомври 1884 година во Дипломатската сала на американскиот Стејт департмент се собрале 41 делегат. Меѓу земјите учеснички биле Велика Британија, Франција, Русија, Германија, Јапонија и Отоманската Империја.
Гласање во кое Франција и Бразил останаа воздржани
Гринич имал практична предност: голем дел од светското бродство веќе го користел како почетна точка за мерење на географската должина. Франција, сепак, се залагала за неутрален меридијан, кој не би ѝ припаѓал на ниту една голема сила и не би минувал низ поголем континент.
На гласањето на 13 октомври, предлогот за меридијанот во Гринич добил 22 гласа „за“. Против гласал само Сан Доминго, денешна Доминиканска Република, додека Франција и Бразил биле воздржани. Резолуциите формално биле усвоени на 22 октомври.
Со нив бил утврден и универзалниот ден од 24 часа, кој започнува на полноќ според времето во Гринич. На спротивната страна од планетата, во близина на 180-тиот меридијан, се протега меѓународната датумска граница.
Марк Твен подоцна ја опишал необичноста на преминувањето на датумската граница: на едната страна од бродот денот можел да биде еден, а на другата веќе следниот. Иако одлуката на конференцијата не била правно обврзувачка за сите држави, со текот на времето Гринич станал меѓународно прифатена референтна точка. Франција продолжила да го користи парискиот меридијан на своите карти до 1911 година.
Кога македонските градови го мереле времето од зајдисонце
Отоманската Империја учествувала на конференцијата во Вашингтон, но во Македонија, која тогаш била под османлиска власт, секојдневното мерење на времето долго се одвивало според традиционалниот систем, познат како „алатурка“. Во него, денот започнувал со зајдисонцето.
Саат-кулите во Скопје, Битола и Прилеп го покажувале времето според овој систем, па часовниците морале редовно да се приспособуваат кон промените во времето на зајдисонце.
Денес Македонија се наоѓа во централноевропската временска зона, која е еден час пред координираното универзално време (UTC+1) во зимскиот период. Скопје се наоѓа на околу 21,4 степени источна географска должина, поради што локалното сончево пладне не се совпаѓа со 12 часот на часовникот. Во зимскиот период, Сонцето во Скопје е највисоко на небото приближно околу 11:35 часот.
Оваа разлика ќе ја почувствуваме и на 25 октомври, кога завршува летното сметање на времето и часовниците се враќаат еден час наназад.
И линијата на која туристите се фотографираат со по една нога на секоја хемисфера не ја означува сосема точно современата нулта геодетска должина. Поради разликите меѓу историските и современите референтни системи, сателитските системи за позиционирање ја поставуваат нултата линија приближно 100 метри источно од месинганата лента во дворот на опсерваторијата.
