Ново четиригодишно истражување предупредува дека до 2050 година во делови од североисточниот Атлантик би можело да има поголема разновидност на риби, но истовремено да се намали разновидноста на ситните организми од кои зависи нивната исхрана.

На прв поглед, поголемиот број видови изгледа како позитивна вест. Но научниците укажуваат дека морските екосистеми не функционираат само според бројот на различни видови, туку и според рамнотежата меѓу нив.

Истражувањето, предводено од британскиот Центар за животна средина, рибарство и аквакултурни науки, покажува дека при сценарио на глобално затоплување од три Целзиусови степени до крајот на векот, разновидноста на рибите и некои безрбетници би можела да порасне за околу 12 проценти до 2050 година.

Во исто време, се предвидува намалување на разновидноста на фитопланктонот за три проценти и на зоопланктонот за седум проценти.

Токму планктонот е основа на морскиот синџир на исхрана. Ако се наруши рамнотежата меѓу организмите што служат како храна и оние што се хранат со нив, последиците можат да се почувствуваат низ целиот екосистем.

Британските води, особено јужниот дел од Северното Море, се меѓу регионите во кои затоплувањето веќе претставува сериозен предизвик.

Научниците предупредуваат дека овие промени би можеле да влијаат и врз рибарството, управувањето со морските ресурси и долгорочната сигурност во снабдувањето со храна.

Сепак, истражувањето не докажува дека рибата нужно ќе поскапи до 2050 година. Тоа укажува на ризици што би можеле да се одразат врз рибниот фонд и понудата.