Изгледа како обичен момент, но може да биде мал обид да се воспостави блискост.

Институтот Готман ги опишува ваквите постапки како повици за емоционално поврзување. Тие не мора да бидат големи изјави или сериозни разговори. Понекогаш се коментар, прашање или желба нешто да се сподели.

Начинот на кој одговараме е важен. Можеме да покажеме интерес, да го игнорираме обидот или да реагираме раздразливо. Кога вниманието редовно се возвраќа, полесно се гради чувството дека партнерот нè забележува и дека може да се потпреме на него.

Тоа не значи дека треба да сме постојано достапни. Едноставно признавање на обидот за разговор може да биде доволно, особено кога веднаш не можеме да се вклучиме.

На пример, наместо отсечно „не сега“, може да се каже: „Сакам да слушнам, само да го завршам ова“. Разликата е уште поголема ако навистина се вратиме на разговорот.

Еден пропуштен момент не е мерка за целата врска. Поважен е образецот што се повторува во секојдневието. Блискоста добива простор кога споделената ситница ќе добие одговор, дури и ако тој е само кратко прашање што покажува дека слушаме.