Советот за безбедност на Обединетите нации на 5 ноември го одржа осмото неформално гласање за избор на нов генерален секретар, кој на 1 јануари треба да го замени Антонио Гутереш. Костариканката Ребека Гринспан, генерална секретарка на Конференцијата на ОН за трговија и развој, доби 12 гласа „за“ и три „против“. Тоа е нејзиниот најдобар резултат досега и ја прави прва кандидатка со реална шанса да ја предводи организацијата. Само три недели претходно, сите седум кандидати добија најмалку еден глас „против“ од постојана членка на Советот, што во дипломатската практика се толкува како сигнал за можноста за вето. Кој ќе ја води светската организација повторно нема да одлучат сите 193 држави, туку петте постојани членки на Советот за безбедност.
Истата сцена има длабоки историски корени. На 15 ноември 1920 година, во Женева, за првпат се состана Собранието на Лигата на народите, првата меѓународна организација формирана со цел да спречи нова светска војна. Во салата седеа претставници на 41 држава, меѓу кои и Кралството на Србите, Хрватите и Словенците, како една од основачките членки. Но ја немаше една од најважните држави. Американскиот претседател Вудро Вилсон ја осмисли Лигата и за тоа доби Нобелова награда за мир, но американскиот Сенат одби САД да станат нејзина членка. Организацијата што требаше да го чува мирот започна без државата чиј претседател ја предложи.
Слабостите на Лигата станаа очигледни штом големите сили почнаа да ги прекршуваат нејзините правила. Јапонија во 1931 година ја окупираше Манџурија и, откако Лигата ја осуди нејзината постапка, едноставно ја напушти организацијата. Германија го направи истото во 1933 година, а Италија во 1935 година ја нападна Етиопија. Санкциите на Лигата останаа половични, меѓу другото и затоа што не вклучуваа ембарго за нафта. Советскиот Сојуз беше исклучен во 1939 година, кога светот веќе се наоѓаше на прагот на војната што Лигата требаше да ја спречи. Организацијата формално престана да постои во април 1946 година, кога нејзиниот имот и архивата беа пренесени на новоформираните Обединети нации.
Основачите на ОН ја извлекоа лекцијата, но на свој начин. За големите сили да не ја напуштат организацијата како што тоа го направија со Лигата на народите, на петте победнички сили им доделија постојано место во Советот за безбедност и право на вето. Тоа ги задржа САД, Советскиот Сојуз, Велика Британија, Франција и Кина во организацијата, но истовремено им даде клуч со кој можат да ја блокираат секоја одлука што не им одговара. Затоа Советот за безбедност со години останува блокиран во однос на војните во кои директно или индиректно учествуваат неговите постојани членки. Ветото не ја спаси организацијата од немоќта, туку ја претвори немоќта во институционално правило.
Притисокот денес доаѓа и од самите основачи. Американската администрација во јануари најави повлекување од 31 тело на ОН, а задржува и дел од уплатите за редовниот буџет и мировните мисии. Без финансиски средства и со блокиран Совет за безбедност, организацијата сè почесто останува само место од кое се изразува загриженост. Македонија тоа го почувствува на свој начин. Во 1993 година стана членка на ОН под привремена референца, бидејќи спорот со соседна држава се покажа посилен од принципот на еднаквост на државите. Прашањето за името беше решено дури три децении подоцна, надвор од салите на ОН.
Изборот на новиот генерален секретар ќе покаже дали светот научил нешто од Женева. Доколку постојаните членки се договорат за жена од Латинска Америка, тоа би било симболичен пресврт по повеќе од 80 години, но генералниот секретар не командува со армии и не одлучува за санкции. Неговото влијание зависи од поддршката што ќе му ја дадат оние што седат на петте постојани места во Советот за безбедност. Лигата на народите не пропадна затоа што идејата за меѓународна соработка беше лоша, туку затоа што големите сили ја почитуваа само кога тоа им одговараше. А токму на тоа прашање Обединетите нации сè уште немаат одговор.
