Илустративната пресметка на „Блумберг Адрија“ покажува дека робот со набавна цена од 98.000 евра би чинел 12,80 евра по час при 2.000 продуктивни часа годишно. Со 3.000 часа, трошокот би се намалил на 8,53 евра. Тоа е пресметковен пример, а не измерен резултат од фабрика.

Како основа е земен роботот 4NE1 на германската компанија NEURA Robotics. На официјалната страница, производителот наведува проценета цена од 98.000 евра за моделот Gen 3.5 при нарачки до 19 примероци, без даноци и испорака. За нарачки од најмалку 20 роботи, проценетата цена е 60.000 евра по примерок. Достапноста е најавена за крајот на 2026 година.

Но купувањето е само почеток на трошоците. За роботот да работи, потребни се електрична енергија, одржување, софтвер, сервис и човечки надзор. Полнењето, поправките и времето во кое чека некој да му ја исправи грешката не се продуктивни часови.

Во примерот на „Блумберг Адрија“, набавната цена се распределува на претпоставен работен век од пет години. Тоа се 19.600 евра годишно, на кои се додаваат уште 6.000 евра претпоставени оперативни трошоци. Вкупниот годишен износ така достигнува 25.600 евра.

За споредба, земен е работник кој го чини работодавачот вкупно 15.000 евра годишно и остварува 1.600 продуктивни часа. Неговиот час во таква пресметка чини 9,38 евра.

Според овие претпоставки, роботот би требало да оствари околу 2.731 продуктивен час годишно за неговиот трошок по час да се изедначи со работничкиот. Притоа, мора да ја извршува истата задача со иста брзина и квалитет. Ако за еден производ му треба повеќе време или почесто прави грешки, пониската цена на час не значи и поевтино производство.

За фабриката, затоа, најкорисен податок е трошокот по успешно завршена задача или исправно произведено парче. Пробната работа треба да покаже колку задачи роботот завршува самостојно, колку често запира и колку време вработените трошат за да му помогнат. Дури тогаш набавната цена може да се претвори во реална пресметка за исплатливоста.