Австралиски научници од Универзитетот во Аделаида утврдија дека умерената физичка активност значително ја намалува акутната и хроничната болка, при што пократките и помалку интензивни програми даваат подобар резултат од исцрпувачките тренинзи. Анализата опфати повеќе од 220.000 учесници низ 157 систематски прегледи, потврдувајќи дека вежбањето делува директно врз биолошките патишта за перцепција на болка во мозокот, честопати со поголем ефект од стандардните аналгетици.

Истражувачкиот тим предводен од Бен Синг анализираше 2.736 рандомизирани контролирани студии за да го утврди вистинскиот ефект на движењето врз организмот. Податоците покажаа дека правилото „повеќе е подобро“ не важи кај третманот на болка.

Пациентите кои практикувале пократки и умерени вежби пријавиле поголемо намалување на тегобите во споредба со оние на долги и напорни режими. Ова сознание е клучно за луѓето со хронични состојби, за кои тешките физички вежби претставуваат непотребна бариера.

Движењето предизвикува директна неврохемиска реакција во телото.

„Додека вежбаме, телото лачи супстанции меѓу кои се ендорфинот и серотонинот. Тие го намалуваат интензитетот на болката и го зголемуваат прагот на издржливост“, објаснува Синг.

Физичката активност истовремено ги смирува воспалителните процеси и го репрограмира начинот на кој централниот нервен систем ги обработува болните сигнали, додека паралелно го подобрува расположението.

И покрај масовните клинички докази, физичката активност ретко се користи како стандардна терапија. Лекарите многу почесто посегнуваат по рецепти за лекови отколку по прецизно дозирани програми за движење.

Керол Махер, виша истражувачка на Универзитетот во Аделаида, посочува дека овие наоди нудат цврста основа за промена на медицинската практика: вежбањето мора да стане редовен дел од протоколите за лекување на болка, наместо пациентите да се потпираат исклучиво на фармацевтски решенија. Крајниот ефект сепак зависи од здравствената состојба, кондицијата и доследноста на поединецот.