Едгар Алан По починал на 7 октомври 1849 година во Балтимор, на 40-годишна возраст, четири дена откако бил пронајден во делириум во таверна што тој ден служела како бирачко место. Авторот на „Гавранот“ и „Црната мачка“, еден од основоположниците на хоророт и детективската приказна, умрел без медицинска документација што би ја потврдила причината за смртта. Тоа отворило простор за теории што траат речиси два века.

По пристигнал во Балтимор од Ричмонд на 28 септември 1849 година. Каде бил следните пет дена, никој не знае. На 3 октомври, младиот печатар Џозеф Вокер го пронашол во таверната „Рајанс“ на улицата Ломбард. Во градот тој ден се одржувале локални избори, а таверната била бирачко место за Четвртиот изборен оддел. Вокер му испратил порака на Џозеф Еванс Снодграс, лекар, уредник и активист против алкохолот, кој го познавал писателот. Во белешката го опишал човекот како видно запуштен и во голема неволја.

Снодграс подоцна напишал дека По бил облечен во туѓа, лошо скроена облека. Таа подробност и денес е еден од клучевите на загатката.

Последните четири дена во болницата „Вашингтон колеџ“

По бил пренесен во блиската болница „Вашингтон колеџ“, каде што бил под грижа на докторот Џон Џозеф Моран. Според писмото што Моран го испратил еден месец подоцна до Марија Клем, тетката и свекрвата на По, пациентот се тресел, губел свест и зборувал со имагинарни предмети на ѕидовите.

Во ноќта пред смртта, тврдел Моран, По постојано го викал името „Рејнолдс“. Никој досега не успеал со сигурност да утврди на кого мислел. Писателот починал во раните утрински часови на 7 октомври, а Моран ги запишал неговите последни зборови како молба до Бога да му помогне на неговата кутра душа.

Како причина за смртта во весниците била наведена „конгестија на мозокот“. Ако медицинскиот картон и умрениот лист воопшто постоеле, никогаш не биле пронајдени.

Моран не е доверлив сведок. Во 1870-тите и 1880-тите држел предавања и објавувал верзии на настанот што меѓусебно си противречеле, а во подоцнежните верзии Рејнолдс воопшто не се спомнува.

Од алкохол до беснило: теории без конечен одговор

Првото објаснување било алкохолот, а тоа најмногу му одговарало на движењето против пиењето, во кое учествувал и Снодграс. Подоцна се појавиле десетици алтернативни теории. Најубедливата за многу истражувачи е изборната измама позната како „купинг“. Банди грабнувале минувачи, ги опивале или тепале и ги терале да гласаат повеќепати, притоа менувајќи им ја облеката за да не бидат препознаени. Бирачкото место и туѓата облека се совпаѓаат со таа слика, но доказ за тоа нема.

Во 1996 година кардиологот Мајкл Бенитез од Универзитетот во Мериленд, анализирајќи ги симптомите без да знае за кого станува збор, предложил беснило. Други автори зборуваат за мозочен тумор, труење со јаглерод моноксид, па дури и за убиство.

Репутацијата на По дополнително ја нарушил некрологот што Руфус Грисволд, негов книжевен ривал и подоцна уредник на неговите дела, го објавил под псевдоним. Сликата на пијаница и луд гениј што ја скицирал Грисволд се задржала со децении.

Сирачето од Бостон што ја измисли детективската приказна

Едгар По е роден на 19 јануари 1809 година во Бостон, во семејство на актери. Рано останал без родители и го прифатиле Џон и Френсис Алан од Ричмонд. Никогаш не го посвоиле формално, но тој го зел нивното презиме како среден дел од името.

Првата збирка, „Тамерлан и други песни“, ја објавил анонимно во 1827 година. „Убиствата на улицата Морг“ од 1841 година, со детективот Огист Дипен, се смета за првата модерна детективска приказна, модел по кој подоцна ќе тргне и Артур Конан Дојл. „Црната мачка“ се појавила во 1843, а „Предвременото погребување“ во 1844 година.

„Гавранот“, објавен во јануари 1845 година, му донел слава, но не и пари. Две години подоцна, од туберкулоза починала неговата сопруга Вирџинија Клем, загуба што ја обележала неговата последна поезија.

Во Европа По прво го прифатиле Французите. Шарл Бодлер со години ги преведувал неговите раскази, а Стефан Маларме го препеал „Гавранот“.

Гроб со посетител во полноќ

По бил погребан на 8 октомври 1849 година на гробиштата „Вестминстер“ во Балтимор, во парцелата на својот дедо Дејвид По. На погребот присуствувале само неколку луѓе.

Од 1949 до 2009 година, секоја година на неговиот роденден, непознат посетител оставаше на гробот три рози и шише коњак. Идентитетот на таканаречениот „По-наздравувач“ никогаш не бил официјално откриен, исто како и причината за смртта на човекот што го посетувал.