Најголемата промена е губењето вода, поради што тој станува посув и крцкав. Сепак, начинот на подготовка може да влијае врз тоа како организмот реагира на јаглехидратите во него.
Мала студија на Универзитетот „Оксфорд Брукс“, објавена во 2008 година, покажала дека тостираниот бел леб предизвикал помал гликемиски одговор од свежиот. Тоа значи дека измерениот пораст на глукозата во крвта во текот на два часа бил помал, а не дека лебот останал без шеќери или калории.
Во истражувањето учествувале десет здрави лица на возраст од 22 до 59 години. Тие јаделе домашен и купечки бел леб, подготвен на четири начини: свеж, замрзнат па одмрзнат, тостиран и тостиран по замрзнување и одмрзнување. Кај двата вида, тостирањето го намалило гликемискиот одговор во споредба со свежиот леб.
Резултатите, сепак, не покажале дека замрзнувањето проследено со тостирање секогаш е најдобрата комбинација. Кај домашниот леб таа дала најнизок одговор, додека кај купечкиот најниската измерена вредност била по обично тостирање.
Ова е ограничено истражување со мал број здрави испитаници. Од него не може да се заклучи дека тостот помага при слабеење, спречува дијабетес или обезбедува долгорочно подобра контрола на шеќерот во крвта.
За калориите е важна споредбата на иста кришка пред и по тостирањето. Таа станува полесна главно затоа што губи влага, но нејзината енергетска вредност не се намалува значително. Путерот, намазите и другите додатоци дополнително ја менуваат калориската вредност на оброкот.
Тостирањето не го прави обичниот пченичен леб безбеден ниту за лицата со целијакија. Загревањето при вообичаена подготовка на храната не го отстранува штетното дејство на глутенот, па за нив е потребен безглутенски леб.
Внимание заслужува и степенот на потпекување. При обработка на скробна храна на високи температури се создава акриламид. За да се намали изложеноста на оваа супстанција, британските здравствени власти препорачуваат лебот да се тостира до златножолта или посветла боја, наместо да се остава да потемни и да загори.
Тостот може да биде избор поради вкусот и текстурата, а постојат и ограничени докази за поинаков одговор на шеќерот во крвта. Но крцкавата кора не ја претвора кришката во диетална храна и не ја прави количината што ја јадеме неважна.
