Сателитските снимки од вселената во август 2026 година регистрираа нови зелени површини на границата на Сахара, пет години откако еколозите пуштија 500 африкански желки во регионот Сахел. На екстремни температури над 60 степени, напукнатото и цврсто тло во Африка со децении оневозможуваше продор на дожд и никнување на каква било вегетација. Овој експеримент покажа дека враќањето на автохтоните животни е поделотворно од вештачките методи за запирање на дезертификацијата.

Африканските желки со своето движење и копање длабоки дупки создаваат природни канали низ кои ретките врнежи можат да продрат длабоко под површината. Во сушниот регион Сахел, каде што дневните температури достигнуваат 60 Целзиусови степени, сончевата топлина ја претвора земјата во непробивлива кора. Дождовната вода вообичаено испарува пред да навлезе во подлабоките слоеви, што го прави никнувањето на семето речиси невозможно.

Покрај омекнувањето на почвата, желките делуваат како семенски преносници низ пустинските предели. Додека се хранат со оскудната вегетација, тие преку изметот пренесуваат семиња од разни растенија на широка површина, дополнително ѓубрејќи го тлото.

Сателитите на европските и американските вселенски агенции регистрираа дека точките каде што се движат желките по пет години прераснале во постојани зелени оази кои го запираат ширењето на песокот.