Внесувањето иста количина протеини во исхраната не дава исти резултати кај младите и кај постарите лица поради феноменот познат како анаболна отпорност. Како што старее организмот, мускулните клетки стануваат помалку чувствителни на аминокиселините од храната. Експертите од областа на нутриционизмот и физиологијата објаснуваат дека за одржување на мускулната маса по 50-тата година од животот се потребни значително поголеми единечни дози протеини по оброк.

Со процесот на стареење, телото ја губи способноста ефикасно да ги искористи аминокиселините внесени преку храната за изградба на ново мускулно ткиво. Кај помладите лица, порција што содржи околу 20 грама протеини е сосема доволна за да го активира механизмот за синтеза на мускулни протеини. Кај постарите возрасни групи, истата таа количина не успева да ја премине потребната праговна граница за стимулација на мускулниот раст и обнова.

За да се надмине оваа бариера, експертите препорачуваат зголемување на единечниот внес на протеини во поединечните оброци. Наместо помали количини распоредени во текот на денот, за постарите лица е поефикасно да консумираат меѓу 30 и 40 грама висококвалитетни протеини по оброк. Оваа доза обезбедува доволно количество леуцин, клучна аминокиселина која делува како главен сигнал за започнување на процесот на изградба на мускулите.

Изворот на протеини има важна улога во надминувањето на анаболната отпорност. Протеините од животинско потекло, како што се јајцата, рибата, месото и млечните производи, поседуваат повисока концентрација на есенцијални аминокиселини во споредба со повеќето растителни извори. Дополнително, физичката активност, особено вежбите со оптоварување или сопствена тежина, ја зголемува чувствителноста на мускулите и го засилува ефектот од внесената храна.