Венера има исклучително густа атмосфера, составена главно од јаглерод диоксид, кој силно ја задржува топлината. Поради тоа на Венера се одвива екстремно силен ефект на стаклена градина, кој температурата на површината ја зголемува на околу 465 степени Целзиусови. Тоа е доволно висока температура за на површината на Венера да се стопат некои метали, како оловото.
Меркур, од друга страна, практично нема атмосфера која би можела да ја задржи топлината. Неговата површина затоа многу брзо реагира на сончевото зрачење. На страната свртена кон Сонцето температурата може да достигне околу 430 степени Целзиусови, но во текот на ноќта паѓа на приближно –180 степени.
Кај Венера разликите меѓу дневната и ноќната температура се многу помали. Нејзината густа атмосфера ја распределува топлината низ целата планета, па дури ни страната што е во темнина не успева значително да се излади.
Венера е оддалечена околу 108 милиони километри од Сонцето, додека Меркур орбитира на просечна оддалеченост од околу 58 милиони километри. Сепак, оддалеченоста од Сонцето не е единствениот фактор што ја одредува температурата на една планета.
Важна е и количината на сончева енергија што ја прима планетата. Меркур добива многу повеќе сончево зрачење од Венера, но голем дел од топлината што ја прима неговата површина повторно се губи во вселената.
Кај Венера процесот е поинаков. Сончевата светлина минува низ атмосферата и ја загрева површината, која потоа ја емитува енергијата во форма на инфрацрвено зрачење. Но, молекулите на јаглеродниот диоксид апсорбираат дел од тоа зрачење и повторно го испуштаат во различни насоки, вклучително и назад кон површината. Така, топлината останува „заробена“ во атмосферата.
Атмосферата на Венера е толку густа што притисокот на нејзината површина е околу 90 пати поголем од оној на Земјата. Тоа е приближно еднакво на притисокот што човек би го почувствувал на длабочина од околу 900 метри под морската површина на Земјата.
Венера затоа е еден од најјасните примери за екстремен ефект на стаклена градина во Сончевиот систем. Нејзината атмосфера покажува колку силно составот и густината на атмосферата можат да влијаат врз климата на една планета.
Токму затоа Венера има повисока просечна температура на површината од Меркур. Меркур е поблиску до Сонцето, но нема густа атмосфера што би ја задржувала топлината. Венера е подалеку, но нејзината атмосфера спречува топлината лесно да ја напушти планетата.
Овој пример покажува дека температурата на една планета не може да се процени само според нејзината оддалеченост од ѕвездата. Атмосферата, нејзината густина и состав, како и начинот на кој планетата ја распределува и емитува примената енергија, можат да бидат пресудни.
