Јанис Варуфакис во интервју за N1 изјави дека класичниот капитализам е заменет со нов поредок во кој сопствениците на дигиталните платформи не управуваат само со пазарите, туку и со човечките умови. Според него, гласањето на избори останува дозволено токму затоа што повеќе нема моќ да ги промени клучните економски и технолошки центри на одлучување.
Новата форма на моќ повеќе не се потпира врз фабричкото производство на стока. Големите технолошки корпорации создадоа систем на машини и алгоритми што луѓето секојдневно ги тренираат за тие да можат да го обликуваат нивното внимание и желби. Овој механизам на таканаречен клауд-капитал им овозможува на неколкумина сопственици да извлекуваат рента од секој сегмент на општеството.
Тие веќе не се натпреваруваат на пазарите. Тие ги поседуваат самите дигитални пазари. Системот функционира надвор од дофатот на класичните регулаторни механизми и закони за заштита на конкуренцијата, кои беа пишувани за индустрискиот капитализам, а не за технолошките господари.
Искуството од грчкиот референдум во 2015 година покажа како функционира институционалниот притисок врз волјата на граѓаните. Иако 62 отсто од гласачите го одбија пакетот на меѓународните кредитори, одлуката веднаш беше поништена под закана за затворање на банкарскиот систем од страна на Европската централна банка.
Таа шема денес функционира низ целиот свет. Младите луѓе можат да сменат влада на избори, но цената на киријата, платата и алгоритмите што одредуваат што ќе купат остануваат недопирливи. Кога политиката се плаши да го именува овој јаз меѓу гласот и моќта, просторот го пополнуваат популистичките движења.
Враќањето на Доналд Трамп во Белата куќа го забрза процесот во кој политичката моќ директно се става во служба на технолошките олигарси. Платформите за масовен надзор и обработка на податоци влегуваат директно во државните институции, безбедносните служби и даночните системи.
Демократија што запира на прагот на гласачката кутија и не навлегува во работните места, дигиталната сфера и монетарниот систем станува празна форма. Враќањето на суверенитетот бара распределба на сопственоста врз технологијата и машините, бидејќи без тоа изборите остануваат само рутина со која граѓаните се помируваат со сопствената немоќ.
