По осумгодишно патување и речиси 10 милијарди изминати километри, сондата БепиКоломбо пристигнува на крајната дестинација и се подготвува да влезе во орбита околу Меркур. Ја очекува една од најнегостопримливите средини во Сончевиот систем. Меркур е планетата најблиску до Сонцето, со температури што се искачуваат до 430 степени Целзиусови, а потоа паѓаат до минус 180. Нејзината површина е постојано изложена на силно сончево зрачење.
Досега Меркур е многу малку истражен, па научниците се надеваат дека мисијата ќе одговори на некои од неговите најголеми загатки. Една од нив е како во неговите кратери има мраз иако е толку блиску до Сонцето. Друга се мистериозните вдлабнатини расфрлани низ целата површина.
Научниците што работат на мисијата го опишуваат Меркур како малку запоставена планета во внатрешниот дел на Сончевиот систем и велат дека токму затоа е толку привлечна. Тие сакаат да разберат како се формирала и развивала, како изгледа денес и како се однесува под ударот на Сонцето и на екстремното вселенско време.
БепиКоломбо е заедничка мисија на Европската вселенска агенција (ЕСА) и Јапонската вселенска агенција (ЈАКСА). Лансирана е во 2018 година од Француска Гвајана. Бидејќи сондата патувала длабоко во внатрешниот дел на Сончевиот систем, морала постојано да се спротивставува на огромната гравитација на Сонцето.
Затоа БепиКоломбо цело време практично „кочела“ и минувала по многу заобиколна патека. Еднаш прелетала покрај Земјата, двапати покрај Венера и шест пати покрај Меркур, сè за да забави доволно за да влезе во орбита. Патувањето требало да трае седум години, но проблем со погонскиот систем го продолжил за уште една година.
Последниот маневар е и најризичен. Сондата треба 37 минути да кочи, речиси како свртување со рачна сопирачка, за да ја зграпчи гравитацијата на планетата. Доколку нешто тргне наопаку, може да прелета покрај Меркур.
Досега Меркур го посетиле само две летала, двете на НАСА. „Маринер 10“ прелетал покрај него три пати во седумдесеттите години, а „Месинџер“ пристигнал во 2011 година и четири години кружел во орбитата. Меркур е само малку поголем од Месечината, а неговата површина е полна со древни вулкани, високи карпи и огромни кратери. И времето таму тече необично: годината трае само 88 дена на Земјата, бидејќи планетата многу брзо кружи околу Сонцето, но се врти толку бавно околу својата оска што еден ден трае 59 дена на Земјата.
Покрај мразот во поларните кратери, мисијата ќе ги проучува и илјадниците вдлабнатини на површината. Тие се плитки, но со стрмни ѕидови, често збиени една до друга, и стари се само околу 100.000 години. Научниците знаат дека не се кратери од удари на вселенски карпи, но сè уште не знаат што се и како настанале.
Загатка е и огромното метално јадро на оваа мала планета. Научниците сметаат дека Меркур можеби некогаш бил многу поголем. Неговата обвивка и кора можеле да бидат откинати при силен судир или при повеќе судири во подолг период. Можно е и планетата едноставно да се формирала во дел од раниот Сончев систем богат со метали.
Мисијата е необична и по тоа што на БепиКоломбо всушност има две летала. Неколку недели по пристигнувањето тие ќе се разделат. Европското ќе ја проучува површината одблизу, а јапонското ќе ја набљудува планетата од поголема оддалеченост.
Инженерите што ја изградиле сондата велат дека разделувањето ќе биде еден од најнервозните моменти на мисијата. По осум години изложеност на зрачење и големи температурни разлики, посебниот механизам со пружина мора нежно да ги одвои леталата и истовремено да го заврти едното за да почне да ротира.
Со две летала полни со инструменти, тимот на БепиКоломбо се надева дека ќе ги реши мистериите на Меркур. Но сосема е можно кога ќе пристигнат да откријат и многу нови.
