Комуникацијата со тинејџерите понекогаш може да стане вистински предизвик, особено кога детето почнува да се повлекува и сè помалку разговара со родителите.

Иако природната реакција е родителот да се обиде веднаш да дознае што се случува и да поставува уште повеќе прашања, таквиот пристап често може да има спротивен ефект.

Психологот Џејми Блох издвојува пет работи што родителите можат да ги направат кога детето ќе престане да разговара со нив.

Повлекувањето може да биде дел од растењето

Според Блох, потребата за приватност и повлекување може да биде нормален дел од тинејџерскиот развој.

Наместо да инсистираат на сериозни разговори, родителите треба да останат достапни и да создаваат опуштени ситуации во кои детето ќе се чувствува доволно безбедно само да започне разговор.

Престанете со испрашување и само бидете присутни

Првиот совет е родителите да престанат со постојано испрашување.

Наместо директни прашања како „Што ти е?“, „Зошто не зборуваш?“ или „Што се случи?“, подобро е да се помине време заедно без притисок.

Заедничкото гледање филм, кратка прошетка или седење во иста просторија понекогаш може да отвори повеќе простор за разговор отколку директно испрашување.

Почитувајте ја приватноста на детето

Тинејџерите често имаат потреба од свој простор, свои мисли и свои граници.

Психологот посочува дека промените во расположението и потребата за приватност не мора веднаш да значат дека нешто сериозно не е во ред.

Родителите треба да покажат дека ја почитуваат приватноста на детето, но истовремено да останат внимателни и присутни.

Бидете достапни, но без притисок

Важно е детето да знае дека родителот е тука за разговор, но без чувство дека мора веднаш да зборува.

Едноставна порака како „Тука сум ако сакаш да разговараш“ може да биде многу поефикасна од инсистирање на долга дискусија.

На тинејџерите често им треба време за да ги средат мислите пред да бидат подготвени да споделат што чувствуваат.

Искористете ги малите секојдневни моменти

Според Блох, разговорите со тинејџерите често полесно се случуваат во мали, секојдневни ситуации.

Возење во автомобил, готвење, прошетка или кратка заедничка активност може да создадат поприродна и помалку напната атмосфера.

Во такви моменти детето може полесно да се отвори, затоа што разговорот не изгледа како „сериозен разговор“ за кој треба да се подготви.

Реагирајте смирено

Кога детето е луто, молчи или се повлекува, родителот не треба да одговара со ист тон.

Смирената реакција му покажува на тинејџерот дека може да се приближи без страв од осуда, казна или расправија.

Блох нагласува дека родителите често ја сфаќаат тишината на тинејџерите лично, иако таа многу почесто е дел од процесот на растење и обидот на детето да открие кој е.

„Инстинктот ни вели уште посилно да се обидеме да извлечеме одговори. Но, често е поефикасно да го направиме спротивното: да останеме блиску, да останеме смирени и да дозволиме поврзаноста да се случи низ помали моменти без притисок“, заклучува психологот.