Внесувањето пигмент во кожата при тетовирање покренува трајна реакција на одбранбениот механизам, бидејќи организмот го препознава мастилото како туѓа материја што не може да ја разгради. Најновите научни анализи покажуваат дека честичките од бојата не остануваат само на едно место, туку преку лимфниот систем патуваат и се таложат во лимфните јазли, со што се менува функционирањето на имунитетот и се отвораат прашања за долгорочната токсичност на хемиските соединенија.
Кога иглата го внесува пигментот во дермисот, средниот слој на кожата, телото веднаш испраќа имуни клетки за да го отстранат туѓото тело. Бидејќи честичките на мастилото се премногу големи за клетките да ги разградат и исфрлат, тие остануваат заробени под површината. Токму оваа неможност на организмот да го исчисти пигментот ги прави тетоважите трајни, но истовремено создава континуирано оптоварување за имунолошкиот систем.
Дел од овие честички напуштаат местото на апликација и преку лимфната течност стигнуваат до лимфните јазли. Овие јазли се клучни центри на имуната активност каде се филтрираат бактериите, вирусите и неправилните клетки. Акумулацијата на мастило во нив директно влијае врз локалниот имунолошки одговор, што неодамна го почувствува и музичарот МЏК (MGK) по тетовирањето на голема површина од торзото околу пазувите и рамената, при што кожата му пожолтела и развил силна физичка реакција.
Трајноста на современите тетоважи се должи на сложени хемиски мешавини од пигменти, течни носачи и конзерванси. Медицинската микробиолог Манал Мохамед посочи дека многу пигменти кои денес се вбризгуваат под кожата првично биле развиени за автомобилски бои, пластика и тонери за печатачи. Лабораториските анализи во нив открија траги од тешки метали како никел, кобалт, хром и ретко олово, кои при поголемо таложење можат да предизвикаат алергиски реакции и преосетливост.
Боите во нијанси на црвена, жолта и портокалова најчесто се поврзуваат со хронични воспаленија и формирање грануломи – мали воспалителни јазли со кои телото се обидува да го изолира материјалот. Причина за ова се металните соли и органските азо-пигменти. При подолго изложување на сонце или при ласерско отстранување на тетоважата, овие соединенија се разградуваат во ароматични амини, супстанции кои во лабораториски услови се поврзуваат со генетски оштетувања.
Црните пигменти често содржат полициклични ароматични јаглеводороди, соединенија присутни во чадот и издувните гасови кои се класифицирани како канцерогени. Иако сè уште нема цврсти клинички докази кај луѓето кои директно ги поврзуваат тетоважите со појавата на рак, една опсервациска студија регистрираше 29 проценти повисок ризик од меланом кај тетовираните лица, додека други истражувања не ја потврдија оваа врска.
Нарушувањето на заштитната бариера на кожата при самото тетовирање отвора пат и за бактериски и вирусни инфекции, вклучувајќи стафилокока, хепатитис Б и Ц, како и атипични микобактерии. Бидејќи индустријата во многу земји нема строга регулатива за составот на боите, лекарите препорачуваат лицата со автоимуни заболувања или ослабен имунитет задолжително да се консултираат со специјалист пред да донесат одлука за тетовирање.
„Тетоважите и понатаму се силен облик на лично изразување, но тие претставуваат и доживотна изложеност на хемикалии“, заклучи Мохамед.
