Застанал да погледне, а еден вработен му објаснил дека компанијата ги затвора канцелариите и дека ќе исфрла уште мебел.
Картер го проверил производителот на интернет. Столчињата биле од „Стилкејс“, бренд чии модели се продавале за стотици долари по парче. Се вратил со приколка и однел 190 столчиња. Во следните шест недели продал 150 од нив и остварил добивка од околу 17.000 долари. Со тие пари ги отплатил долговите на кредитните картички и го вратил заемот од роднина.
За 31-годишниот жител на Нешвил, тоа било почеток на работа од која денес, според медиумските извештаи, остварува шестцифрени приходи: собира и препродава предмети што други ги фрлиле.
Само две години претходно, неговото секојдневие изгледало сосема поинаку.
Картер пораснал во имотно семејство. Неговиот татко, музичкиот продуцент Крис Стивенс, е добитник на пет награди „Греми“. Уште од мал го привлекувале скапа облека, автомобили и предмети што сакал да ги поседува. Подоцна, купувањето почнало да му одзема повеќе пари отколку што можел да заработи.
За сандали платил 1.200 долари, а за „мерцедес-АМГ“, заедно со осигурувањето, издвојувал околу 3.100 долари месечно. Во периодот кога најмногу трошел, месечните расходи му надминувале 15.000 долари.
Имало и проблеми со дрога. Во 2021 година поминал една недела во центар за одвикнување. Според неговото раскажување, престанал да користи наркотици, но потребата постојано да купува останала.
Кога продажбата на винтиџ-облека, од која заработувал, почнала да опаѓа, долговите продолжиле да растат. Извесно време спиел во складиштен простор, а потоа три недели живеел во „нисан сентра“.
По продажбата на столчињата, почнал повнимателно да гледа што се исфрла од хотели, магацини и станбени згради. Наоѓал софи, канцелариски маси, телевизори и таблети. Меѓу предметите имало и торба „Гучи“, патики „Бејп“ и кошула „Луј Витон“. Почнал да објавува и огласи во кои нудел одвоз на работи што сопствениците повеќе не ги сакале.
Но брзо научил дека нов предмет со етикета не мора да има купувач. Еден фустан со првична цена од речиси 60 долари тешко се продавал, бидејќи на интернет веќе имало премногу идентични модели. Почнал да избира што ќе земе и да проценува дали вреди да вложи време во продажбата.
Неговиот татко е горд на него, но го загрижува пребарувањето контејнери: остри предмети, опасни материи и можни проблеми поради влегување на приватен имот.
Картер, пак, размислува и за работа со недвижности. Во меѓувреме, се обидува да ја контролира старата навика за трошење. Повторно купува, но вели дека сега бара предмети што подоцна би можел да ги препродаде.
Работите за кои некогаш се задолжувал денес ги наоѓа фрлени покрај контејнер. Неговата работа е да процени кои од нив сè уште имаат вредност — и да им најде следен сопственик.
