Инсталацијата е дело на Гринпис и данскиот уметник Томас Дамбо. Од телото на коњот се истура пластичен отпад, а активистите ја користат сцената за да го привлечат вниманието на светските делегации. Симболиката е намерно јасна: нешто што изгледа корисно или секојдневно може да носи скриени долгорочни последици.
Во легендата, тројанскиот коњ е привидно безопасен подарок што крие опасност. Организаторите велат дека пластиката на сличен начин е вградена во секојдневниот живот, од пакувања до предмети за една употреба, додека создава големи количини отпад и загадување. Активистот Берк Бутан ја опишал пластиката како тројански коњ на петрохемиската индустрија. Ова е позиција на организаторите на протестот, а не научен заклучок извлечен од самата инсталација.
Протест на јавен простор
Инсталацијата била поставена пред општинските простории во Коњалти, каде минувачите застанувале да ја фотографираат. Euronews објави видео од настанот, со активисти и градски служби што го чистат отпадот од соседен крајбрежен простор. Градоначалникот Џем Котан го претставил делото како порака што треба да допре до учесниците на самитот и пошироката јавност. Визуелниот пристап ја прави комплексната тема разбирлива и без долги технички објаснувања.
Од уметничка акција до политичко прашање
Гринпис бара ограничување на производството на пластика и построги правила за управување со отпадот. Производството на многу пластични материјали е поврзано со суровини од фосилни горива, а решавањето на проблемот не се сведува само на чистење на отпадот по неговото фрлање. Протестот не е формална одлука на COP31, туку обид да влијае врз јавната и политичката дебата. Неговата вредност е во прашањето што го остава: дали современото општество ги гледа само придобивките од пластиката, а не и цената што ја плаќа подоцна?
Пластиката не исчезнува кога ќе се фрли
Еднократното пакување често се користи само неколку минути, но отпадот може да остане во природата многу подолго. Дел од пластиката завршува на депонии, друг дел во реки и мориња, а дел се распаѓа на помали честички. Прашањето за пластичното загадување затоа ги опфаќа производството, дизајнот на производите, собирањето отпад и можноста за повторна употреба. Тројанскиот коњ во Анталија ги спојува овие различни фази во една силна слика. Активистите сакаат делегатите да разговараат не само за подобро чистење на загадените места, туку и за количината нова пластика што влегува во употреба. Дали таа порака ќе се претвори во конкретни правила останува отворено политичко прашање.
