Последната средба била убава. Сте се смееле, сте правеле планови и сте заминале со чувство дека меѓу вас има нешто добро. Го проверувате телефонот, го препрочитувате разговорот и се прашувате дали сте кажале нешто погрешно. По некое време, „можеби има работа“ се претвора во „веќе не сака да ме види“.
Речиси секој почувствувал ваква несигурност. Но кога чекањето редовно предизвикува силен страв од одбивање, постојано анализирање и потреба од уверување дека сè е во ред, може да станува збор за анксиозен стил на приврзаност. Во таквиот образец, желбата за блискост оди заедно со сомнежот дека другата личност навистина ќе остане.
Додека сте заедно, сè изгледа полесно. Има поглед, допир, разговор — непосредни знаци дека партнерот сака да биде со вас. Кога ќе се разделите, почнува толкувањето: зошто пораката е пократка, зошто нема срце на крајот, зошто сè уште не е потврден договорот за утре?
Понекогаш следуваат уште неколку пораки. Другпат решавате намерно да не одговорите, за да видите дали партнерот ќе ве побара. Може и да им го испратите разговорот на пријателите, надевајќи се дека тие ќе најдат потврда оти немате причина за грижа.
Олеснувањето пристигнува со одговорот, но не секогаш трае долго. Веќе следната промена во тонот или во плановите може повторно да ја разбуди истата несигурност.
Стравот од губење на врската понекогаш се гледа и во постојаното приспособување. Ги поместувате своите обврски, премолчувате што ви пречи и се согласувате со нешто што не ви одговара. Толку се трудите да бидете посакувани што сè поретко се прашувате дали вам ви е убаво во тој однос.
Ваквите реакции можат да имаат врска со раните искуства на блискост, но и со подоцнежни разочарувања, неверство или непредвидливи односи. Стилот на приврзаност не е трајна дијагноза ниту особина што однапред ја одредува секоја следна врска. Може да се менува со искуствата и со односите што ги градиме.
Корисен почеток е да се забележи разликата меѓу настанот и значењето што му го даваме. „Не одговори два часа“ е она што се случило. „Не му значам ништо“ е заклучок за кој можеби немаме доволно информации.
Пред да испратите нова порака, да откажете свој план или да започнете расправија, оставете си простор да се смирите. Потоа кажете што ви треба. Реченица како „Ми значи навреме да знам дали важи договорот за вечерва“ е појасна од обвинување дека на другиот никогаш не му е грижа.
Притоа, не треба секое незадоволство да си го припишувате на сопствената несигурност. Ако партнерот редовно исчезнува, ги прекршува договорите или ги омаловажува вашите чувства, и тоа заслужува внимание. За сигурен однос се потребни доследност и почитување од двете страни.
Кога стравот почнува да го нарушува сонот, секојдневието или способноста да поставите граници, разговор со психолог или психотерапевт може да помогне. Целта е да можете да уживате во блискоста, да ги кажувате своите потреби и да продолжите со денот дури и кога одговорот сè уште не пристигнал.
