Месото често се смета за едноставен начин да внесеме доволно протеини, железо и витамин Б12, но од аспект на здравјето на срцето не е сèедно какво месо ќе избереме. Говедското, свинското, пилешкото и мисиркиното имаат различен нутритивен состав, а важна улога имаат и самиот дел од месото, количината на масти, големината на порцијата и начинот на кој го подготвуваме.

Затоа, прашањето не е само дали јадеме месо, туку и какво месо јадеме и колку често. Особено внимание треба да се посвети на заситените масти и преработеното месо, додека протеините, железото и витаминот Б12 можат да се обезбедат и преку други намирници.

Протеините не мора да доаѓаат само од месо

Протеините се неопходни за нормално функционирање на организмот, вклучително и за обновување на клетките и ткивата. Месото е концентриран извор на протеини, но не е единствениот начин да се обезбеди потребната количина.

Протеини може да се внесуваат и преку риба, јајца, млечни производи, мешунки, јаткасти плодови и други растителни намирници. Комбинирањето различни извори на протеини може да помогне исхраната да биде разновидна, наместо целото внимание да биде насочено кон месото.

Црвеното месо не е единствениот проблем

Кога станува збор за црвеното месо, особено внимание треба да се посвети на парчињата со поголема количина заситени масти. Високиот внес на заситени масти може да придонесе за зголемување на нивото на ЛДЛ-холестеролот, познат како „лош“ холестерол, а покачениот ЛДЛ е поврзан со поголем ризик од кардиоваскуларни заболувања.

Но, не секое парче говедско или свинско месо има ист состав. Количината на масти значително варира зависно од делот од животното, па изборот на помалку масни парчиња е еден од начините да се намали внесот на заситени масти.

И свинското месо може да содржи значителни количини заситени масти, но тоа повторно зависи од конкретниот дел што се консумира. Затоа, поделбата на месото само на „добро“ и „лошо“ може да биде премногу поедноставена.

Најмногу внимание заслужува преработеното месо

Сланината, виршлите, колбасите и другите преработени месни производи се категоријата со која треба да бидеме особено внимателни. Освен масти, тие често содржат и големи количини сол, а прекумерниот внес на натриум може да придонесе за зголемување на крвниот притисок.

Високиот крвен притисок е еден од значајните ризик-фактори за кардиоваскуларни заболувања. Затоа, редовното внесување големи количини преработено месо не е исто што и повременото консумирање умерена порција немасно, минимално преработено месо.

Што се случува со цревата?

Исхраната богата со животински протеини може да влијае и врз составот и активноста на цревната микробиота. Една од супстанциите што се истражуваат во овој контекст е триметиламин Н-оксидот, познат како ТМАО.

Повисоките нивоа на ТМАО во крвта се поврзуваат со зголемен ризик од кардиоваскуларни заболувања. Сепак, научниците сè уште ја истражуваат точната природа на оваа врска, па не треба да се толкува како доказ дека самото јадење месо директно предизвикува срцево заболување.

Месото има и хранливи предности

И покрај вниманието околу мастите и преработеното месо, месото има и значајни нутритивни предности. Една од нив е хем-железото, форма на железо што организмот полесно ја апсорбира во споредба со железото од растителните извори.

Железото е неопходно за создавање хемоглобин и транспорт на кислородот низ организмот. Затоа, храната богата со железо може да биде особено важна за луѓето кои имаат зголемен ризик од недостаток на овој минерал.

Месото и другите намирници од животинско потекло се и природни извори на витамин Б12. Овој витамин има повеќе важни функции во организмот, а неговиот недоволен внес може да доведе до здравствени проблеми.

Значи, треба ли да престанеме да јадеме месо?

Не нужно. Многу поважно е какво месо избираме, колкава порција јадеме, колку често го внесуваме и со што го комбинираме.

Помалку масни и минимално преработени парчиња месо може да бидат дел од разновидна исхрана, додека преработените производи како сланина, виршли и колбаси е разумно да се ограничат. Дополнително, разновидноста во исхраната значи дека протеините не мора секогаш да доаѓаат од месо – на менито може да има и риба, јајца, млечни производи, мешунки, јаткасти плодови и други растителни извори.

На крајот, за здравјето на срцето не е пресудна една намирница, туку целиот образец на исхрана и животни навики. Видот на месото е само еден дел од таа слика.