Додека епископот Јаков Стобиски и медиум блиски до Струмичката епархија јавно се вклучија во кампањата против сеопфатното сексуално образование, по убиството на 17-годишната Билјана Кириќ во Богданци не се забележува споредлива институционална реакција од Македонската православна црква – Охридска архиепископија. Контрастот отвора прашање за тоа кога Црквата одлучува да го употреби својот јавен авторитет и за кои општествени прашања го смета за важно да се огласи.
На 6 септември, викарниот епископ стобиски Јаков упати отворено писмо до министерката за образование и наука Весна Јаневска, во кое се спротивстави на воведувањето на изборниот предмет „Сеопфатно сексуално образование“ во средните училишта, обвинувајќи дека со него се поддржува таканаречена „родова идеологија“. Три дена подоцна, Министерството ја повлече наставната програма и најави нејзина ревизија по реакциите во јавноста. Сакам Да Кажам+1
Реакцијата не заврши со повлекувањето на предметот. На 10 септември, Тивериопол.мк, информативниот портал на Струмичката епархија, објави реакција за спорната наставна програма, со благослов на епископот Јаков. Потоа и самиот епископ објави авторски коментар во кој се осврна на повлекувањето на предметот и на реакциите против Црквата. Religija+1
Во меѓувреме, Македонија се соочи со уште еден случај на фемицид. Седумнаесетгодишната Билјана Кириќ беше пронајдена мртва на 3 ноември кај Богданци, откако претходно, според објавените информации, пријавила насилство и имала изречени мерки за заштита. Нејзиното убиство предизвика протести и барања за одговорност од институциите поради пропустите во заштитата.
Во јавните реакции по трагедијата, граѓанските организации и активистите повикаа на итна институционална реакција, одговорност и поефикасна заштита на жените. Но во јавно достапните соопштенија и реакции не се забележува споредлива, јасна институционална осуда од МПЦ-ОА за фемицидот и насилството врз жените.
Прашањето не е дали Црквата има право да го изнесува својот став за образовните политики. Прашањето е зошто нејзиниот глас е толку видлив кога се оспоруваат содржини за сексуалното образование и родовата еднаквост, а не е еднакво присутен кога жените и девојките се жртви на насилство.
Сексуалното образование вклучува теми како согласност, лични граници, препознавање насилство и здрави партнерски односи – содржини што се важни и за превенцијата на насилството. Во земја во која годинава се регистрирани повеќе случаи на убиства на жени, јавниот авторитет на верските институции може да има значајна улога во осудата на насилството и во охрабрувањето на жртвите да побараат помош.
МПЦ-ОА не е институција што ги води истрагите или ја спроведува заштитата, но како влијателен општествен и морален авторитет има простор јавно и недвосмислено да порача дека насилството врз жените е неприфатливо, дека контролата не е љубов и дека ниту традицијата ниту верата не можат да бидат оправдување за насилство.
Кога Црквата бара да биде слушната во образованието, легитимно е јавноста да праша – Зошто нејзиниот глас не се слуша подеднакво јасно и во одбраната на животот и достоинството на жените?
