Микропластични честички биле пронајдени во крвта на 43 од 47 диви цицачи испитани во Бразил. Истражувањето, објавено на 11 ноември во научното списание Nature, опфатило 26 тапири и 21 голем мравојад и покажало дека пластичното загадување не е ограничено само на градовите и индустриските области.

Научниците ги поврзале анализите на крвта со податоци за движењето на животните. Така можеле да проценат низ какви предели се движеле и колку често се приближувале до населби, депонии и друга инфраструктура.

Човечкиот отпечаток го зголемува ризикот

Резултатите покажале дека животните што престојувале во области со поголемо човечко влијание имале повисоки концентрации на микропластика. Поголема изложеност е забележана и кај единките што живееле поблиску до капацитети за управување со отпад. Истражувачите измериле просечно околу 74 честички на милилитар крв, но нагласуваат дека загадувањето може значително да се разликува меѓу единките.

Особено загрижувачко е што честички се откриени и кај животни во оддалечени подрачја. Пластиката може да се пренесува преку вода и воздух, а со текот на времето да се распаѓа на сè поситни фрагменти.

Што знаеме, а што не знаеме

Присуството на микропластика во крвта не значи дека истражувањето веќе докажало конкретна болест кај испитаните диви животни. Авторите наведуваат дека ефектите врз здравјето на овие видови допрва треба детално да се испитаат.

Наодите, сепак, даваат силен аргумент за подобро собирање и третирање на отпадот, особено таму каде што населбите се шират кон природните живеалишта. За Македонија, прашањето е препознатливо: отпадот во реките и природата не останува нужно во местото каде што е фрлен. Затоа заштитата на дивиот свет започнува и со подобро управување со отпадот.