Идејата за фестивал во Кан не се роди од желба за гламур, туку од политички протест. Во 1938 година, наградите на фестивалот во Венеција завршија кај италијански и германски пропагандни филмови, наместо кај американско дело за кое се очекуваше да победи, што стана поттик за создавање алтернатива ослободена од фашистичко влијание.

Венеција под сенка на фашизмот

Во доцните 1930-ти, најзначајниот меѓународен филмски фестивал беше Мостра во Венеција. Но растечкото влијание на фашистичка Италија и нацистичка Германија врз фестивалот стана особено очигледно во 1938 година, кога наградата „Купа Мусолини“, тогаш највисокото признание на фестивалот, отиде кај италијански и германски пропагандни филмови, наместо кај американското дело за кое се очекуваше да победи.

Филип Ерланже, тогашен директор на Француската асоцијација за уметничко дејствување, кој присуствуваше на фестивалот во Венеција, ја донел одлуката да создаде фестивал ослободен од политички притисоци додека патувал со воз назад кон Франција.

Обидот во 1939 година пропадна поради инвазијата на Полска

Француската влада го одобри одржувањето на фестивалот во 1939 година. Меѓу неколкуте кандидати за град домаќин, меѓу кои биле Бијариц, Виши и Довил, изборот паднал на Кан, а официјалниот договор бил потпишан на 31 мај 1939 година. Отворањето било закажано за 1 септември 1939 година, но истиот ден нацистичка Германија ја нападнала Полска, по што проектот бил запрен.

Фестивалот конечно бил отворен на 20 септември 1946 година, но покрај првичната идеја за фестивал ослободен од политички влијанија, обновувањето имало и практична цел: да помогне во враќањето на туристите на Француската ривиера по разурнувачката војна.

Идејата за фестивалот како политички чин со текот на децениите избледела во сенката на гламурот, но раѓањето на Кан останува поврзано со моментот кога филмот требало да понуди алтернатива на пропагандата, а не само забава.