Како водата ги поврзува луѓето, природата и општествените нееднаквости? Ова прашање е во средиштето на меѓународната групна изложба „Жени, животни, постколонијалци, бактерии, Други и вознемирените води“, која ќе биде отворена на 16 ноември во 20 часот во Музејот на современата уметност – Скопје.

Изложбата, чија кураторка е Ивана Васева, ќе може да се посети до 21 март 2027 година. Во неа учествуваат Урсула Биман, Каролина Кајчедо, Верица Ковачевска, Минерва Куевас, Ивана Мирчевска, Даринка Поп Митиќ и Робертина Шебјаниќ, а ќе бидат претставени и дела од колекцијата на МСУ.

Замислена како изложбен есеј, поставката ја разгледува водата како заеднички услов за живот, но и како простор на еколошки, општествени и политички судири. Преку видео, инсталации, звук и визуелни интервенции, делата отвораат прашања за приватизацијата на природните ресурси, загадувањето, климатските промени и одговорноста кон живиот свет.

Нова изложба во МСУ за водата и нееднаквоста

Кураторскиот концепт се потпира врз постхуманистичката феминистичка мисла и врз идејата дека човечкиот живот е неодвоив од животните, растенијата, водата и другите облици на постоење. Во таа рамка, изложбата ја преиспитува хиерархијата што ги поставува луѓето над природата и ја третира околината како ресурс за неограничено користење.

Посебно место има идејата за „водени тела“ на теоретичарката Астрида Неиманис. Таа отвора перспектива во која водата е материјална врска меѓу телата, екосистемите и заедниците. Од таквото разбирање произлегува и прашањето кој располага со водата, кој има корист од неа и кој ги трпи последиците од нејзината експлоатација.

Во видеоделото „Ние реката“, Каролина Кајчедо ги разгледува последиците од изградбата на хидроелектрични централи во Бразил и отпорот на домородните заедници. Минерва Куевас, пак, во инсталацијата „Егалите“ го трансформира брендот за флаширана вода „Евиан“, заменувајќи го неговото име со францускиот збор за еднаквост. Делото ја отвора темата за претворањето на јавното добро во стока.

Урсула Биман во видеото „Субатлантик“ ги поврзува топењето на глечерите и промените во екосистемите со можните идни облици на живот. Робертина Шебјаниќ во „Ехо од бездната“ се занимава со хемиското оружје фрлено на морското дно и со неговото влијание врз подводниот свет.

Од реките и колективната грижа до замислените иднини

Во видеопоемата „Речно време“, Верица Ковачевска го истражува односот меѓу телото, природата и времето преку средбата со реката Уругвај. Делото повикува на забавување наспроти забрзаниот ритам на современото живеење.

Муралот „Дидара“ на Даринка Поп Митиќ ја поврзува животната приказна на учителката и политичарка Дидара Дукаѓини Ѓорѓевиќ со реката Љомза/Бистрица во Призрен. Во фокусот е и некогашната колективна грижа за водата што течела низ градските канали.

Ивана Мирчевска со инсталацијата „Сплавот на Мимликвиите“ замислува „влажна иднина“, во која климатските промени ги преобразуваат пејзажите, инфраструктурата и телесното искуство. Преку измислени облици на телесна интелигенција, делото прашува како би се менувале нашите односи во свет што станува сè поводен.

Современите дела ќе бидат поставени во дијалог со творби од колекцијата на МСУ од Кате Антипа, Алесандра Бонели, Тоња Дендриноу Николаидис, Катја Евтимова, Ен Меккол и Анета Светиева. Овој сегмент, насловен „Пејзажите не се веќе само пејзажи“, ги поврзува историските претстави на водата со денешните прашања за нејзината заштита, користење и значење.

Изложбениот дизајн е на Димитар Милев во соработка со Ивана Васева, со дизајн-соработничката Илиана Петрушевска. Изложбата е дел од годишната програма на МСУ, поддржана од Министерството за култура и туризам.