Кога во врската секој конфликт се прекинува пред уште да почне, со автоматско извинување и премолчување на незадоволството, односот не станува подобар, туку доаѓа до постепено отуѓување. Психолозите и брачните терапевти предупредуваат дека постојаното бегање од несгласувања може да биде знак за таканаречено удоволување, механизам за одбрана што создава привиден мир, но ја уништува вистинската блискост меѓу партнерите.

Лиценцираната брачна и семејна терапевтка Ени Рајт, која се занимава со релациски трауми, објаснува дека удоволувањето (анг. fawning) е образец на однесување во кој лицето се обидува да избегне конфликт така што му се прилагодува на партнерот и ги потиснува сопствените потреби. Ваквата реакција станува толку автоматска што личноста престанува да размислува за тоа што самата чувствува или сака. Жените се соочуваат со дополнителен притисок поради општествените очекувања уште од најраната возраст да бидат пријатни, попустливи и да не создаваат проблеми во односите.

Истражувањата на партнерските односи покажуваат дека врската без отворени несогласувања не е автоматски поквалитетна. Според податоците од Институтот Готман, нерешените проблеми и неизречените емоции постепено водат кон незадоволство, замерување и губење на довербата. Целта на судирот не е карање по секоја цена, туку отворен разговор за работите што пречат. Психологот Џон Готман, кој со децении ги проучува овие односи, истиснува дека целта на конфликтот не е брзо решение, туку подобро разбирање на тоа што стои зад реакциите на partnerот.

Наместо автоматско повлекување и понуда за брзо смирување, терапевтите препорачуваат учење како да се поднесе нелагодноста што ја носи секое несогласување. Ова подразбира да не се даваат автоматски извинувања за сопствените потреби и да им се даде време на двајцата партнери да кажат што ги повредило. За лицата кои се навикнати постојано да им угодуваат на другите, овој чекор може да биде исклучително тежок, но тоа е единствениот пат кон долгорочно стабилна и искрена врска.