Грпките на камилите не служат како резервоари за вода, потврдуваат научните податоци на Библиотеката на Конгресот на САД и Светскиот фонд за природа (WWF). Овие испакнатини на грбот содржат исклучиво масно ткиво што на животните им овозможува преживување во екстремни климатски услови со денови без храна, додека водата се задржува директно во нивниот крвоток.
Наместо хидратација, грпката складира до 35 килограми масно ткиво, евидентира енциклопедијата „Британика“. Кога пустинските услови ќе го намалат пристапот до вегетација, организмот на камилата ги разградува овие резерви за да добие калории. Доколку маснотиите беа рамномерно распоредени под кожата како кај повеќето цицачи, животното ќе ја задржуваше топлината и брзо ќе доживееше топлотен удар.
Концентрирањето на масното ткиво на грбот му овозможува на остатокот од телото лесно да ја испушта вишокот температура во текот на врелите денови. Како што животното гладува и ги троши резервите, грпката се смалува, ја губи цврстината и буквално паѓа на страна. Таа се обновува и застанува исправно дури откако камилата ќе се нахрани и одмори.
Вистинското место каде што камилата ја чува течноста се овалните црвени крвни зрнца. Овие клетки се значително пофлексибилни од еритроцитите кај другите цицачи и можат да набабрат без да пукнат при нагло внесување огромни количества течност.
Камила дехидрирана со денови може да испие преку 100 литри вода за помалку од десет минути, наведува Библиотеката на Конгресот. Овалната форма на крвните клетки истовремено овозможува непречен проток на крвта низ вените дури и кога телото губи до 30 проценти од својата маса во течности, состојба која за луѓето и другите животни завршува со срцев застој.
Прилагодувањата не застануваат кај метаболизмот. Документацијата на WWF посочува дека камилите имаат два реда долги трепки и три очни капаци кои го чистат очното јаболко без да го оштетат при песочни бури.
Нивните ноздри содржат специјални мускули што можат херметички да се затворат, додека внатрешната слузница ја кондензира влагата од издишаниот воздух пред да го напушти телото. Резултатот е организам прецизно конфигуриран за територии каде што секој потрошен милилитар течност одлучува за преживување.
