Џозеф Пулицер почина на 29 октомври 1911 година во Чарлстон, на својата јахта „Либерти“, оставајќи зад себе индустрија што самиот ја трансформираше. Унгарскиот доселеник без знаење на англиски јазик стигна до врвот на американското новинарство. Неговата кариера ги спои агресивната борба за тираж и бескомпромисното истражување на злоупотребата на власта. Фондацијата што ја остави во тестаментот ја создаде Пулицеровата награда и го основа првото современо академско новинарско образование.

Војничкиот неуспех доведе до првите репортерски чекори во Сент Луис

Пулицер пристигна во Бостон во 1864 година откако беше регрутиран за граѓанската војна, но неговата воена служба заврши брзо поради слабото здравје и проблеми со видот. Без пари и без познавање на јазикот, со воз отпатува во Сент Луис, каде што работеше физичка работа за да преживее.

Слободното време го минуваше во градската библиотека учејќи англиски јазик и право. Таму го забележаа уредниците на весникот на германски јазик „Вестлихе пост“ (Westliche Post), кои во 1868 година му понудија работа како репортер. Четири години подоцна Пулицер веќе беше косопственик на весникот, а во 1878 година ги купи и ги спои „Сент Луис диспеч“ (St. Louis Dispatch) и „Пост“ (Post) во единствениот „Сент Луис пост-диспеч“ (St. Louis Post-Dispatch).

Њујоршката битка со Херст го роди терминот жолт печат

Во 1883 година Пулицер го купи весникот „Њујорк ворлд“ (New York World) и го претвори во најиницијативниот дневен весник во САД. Цената од два центи, драматичните наслови, цртежите и репортажите насочени кон работничката класа го кренаа тиражот од 15.000 на преку 600.000 примероци. Во 1885 година весникот организираше јавна кампања со ситни донации од читателите за да се изгради постаментот на Статуата на слободата во њујоршкото пристаниште.

Конкуренцијата со Вилијам Рандолф Херст и неговиот „Њујорк џурнал“ (New York Journal) кон крајот на деведесеттите години од 19 век прерасна во отворена војна за читатели. Двата весници користеа сензационализам и неиздржани тврдења за време на Шпанско-американската војна. Стрипот „Жолтото момче“ (The Yellow Kid), кој се печатеше во двата листа, стана директна причина за ковањето на изразот „жолт печат“. По војната, Пулицер јавно се повлече од таа пракса и ја насочи редакцијата кон длабински истраги за корупција.

Судскиот судир со претседателот Рузвелт ја одбрани слободата на изразување

Во 1908 година „Њујорк ворлд“ објави дека владата на САД платила 40 милиони долари на сомнителен француски синдикат за време на купувањето на концесијата за Панамскиот канал. Претседателот Теодор Рузвелт нареди федерално гонење за клевета против Пулицер и весникот.

Федералниот суд во 1910 година ја отфрли тужбата и пресуди дека владата нема право да ги тужи медиумите за кривична клевета заради критика на јавните зделки. Оваа судска победа стана преседан за заштита на истражувачкото новинарство од директен политички притисок.

Фондот од тестаментот ги воспостави стандардите што важат и денес

Пулицер со тестамент од 1904 година му остави два милиони долари на Универзитетот Колумбија за основање новинарско училиште и награди за професионални достигнувања. Факултетот започна со работа во 1912 година, а првите Пулицерови награди беа доделени во 1917 година.

Наградата се доделува во 21 категорија за новинарство, книжевност и музика, со главен фокус на репортерска служба во јавен интерес. Во медиумски простор каде што денес доминираат брзите кликови и нетранспарентното финансирање, уредувачките принципи што ги дефинираше Пулицер остануваат основна брана против манипулацијата со јавното мислење.