На 10 октомври 1967 година стапи во сила Договорот за вселената, кој постави основно правило: вселената, Месечината и другите небесни тела не подлежат на национално присвојување. Документот беше отворен за потпишување на 27 јануари истата година во Москва, Лондон и Вашингтон.

Слетувањето не создава државна територија

Членот 2 забранува присвојување преку прогласување суверенитет, користење, окупација или на друг начин. Тоа значи дека самото пристигнување на небесно тело не ѝ дава на државата право да го прогласи за свое.

Договорот предвидува слободно истражување и користење на вселената, во интерес на сите земји, независно од нивниот економски и научен развој.

Без нуклеарно оружје во орбита

Државите договорнички се обврзуваат да не поставуваат нуклеарно оружје или друго оружје за масовно уништување во орбитата околу Земјата, на небесни тела или на друго место во вселената.

На Месечината и другите небесни тела се забранети воени бази, тестирање оружје и воени маневри.

Леталото има сопственик, површината не станува негова

Сопственоста врз вселенските летала и опремата се задржува и по нивното лансирање или слетување.

Договорот ги опфаќа и недржавните активности: тие бараат одобрение и постојан надзор од соодветната држава договорничка.

Така, правото да се поседува летало не значи и право да се присвои местото каде што тоа ќе слета.