Иако родителите понекогаш се загрижуваат кога детето разговара со некој што не постои, научниците објаснуваат дека ваквото однесување најчесто е нормален дел од развојот.

Во текст што го објави Би-би-си, се разгледуваат повеќе истражувања за улогата на измислените пријатели во детството, но и во подоцнежните години.

Децата што создаваат измислени ликови не мора да бидат осамени или повлечени. Напротив, дел од нив имаат развиена имагинација и преку играта истражуваат различни односи, ситуации и чувства.

Измислените пријатели можат да бидат луѓе, животни или целосно фантастични суштества. Некои деца разговараат со нив, други ги вклучуваат во секојдневните игри, а трети им припишуваат карактеристики и лични приказни.

Научниците особено се интересираат дали ваквата игра им помага на децата подобро да ги разбираат мислите и емоциите на другите луѓе.

Една од можностите е дека преку измисленото пријателство децата вежбаат комуникација, решавање несогласувања и разбирање различни гледишта. Но, истражувачите нагласуваат дека не е целосно утврдено дали измислените пријатели ги развиваат овие способности или децата што веќе ги имаат почесто создаваат такви ликови.

Интересни резултати се добиени и при истражување на деца со аутизам. Во студија што опфатила родители на 124 деца со аутизам, 49 отсто од родителите изјавиле дека нивното дете имало измислен пријател на возраст меѓу една и единаесет години.

Овој резултат покажува дека замислените пријателства не се ограничени само на еден начин на детски развој.

Измислените пријатели не исчезнуваат секогаш со почетокот на училиштето. Кај некои деца тие се присутни и во адолесценцијата, а истражувачите забележуваат дека слични имагинарни односи постојат и кај дел од возрасните.

Причините можат да бидат различни – од креативно размислување и емоционална поддршка до вежбање одредени социјални или професионални ситуации.

Сепак, научниците предупредуваат дека не треба да се извлекува заклучок оти децата со измислени пријатели задолжително се поинтелигентни, посреќни или социјално поуспешни.

За родителите најважно е да го набљудуваат целокупното однесување на детето. Доколку тоа нормално комуницира, игра и функционира во секојдневието, измисленото пријателство најчесто не е причина за загриженост.

Детската фантазија не мора секогаш да се објаснува или прекинува. Понекогаш таа е начин детето да го разбере светот околу себе.