Психолозите објаснуваат дека браќата и сестрите, иако растат во иста куќа со истите родители, честопати имаат сосема различни сеќавања на детството. Причината е во тоа што секое дете настаните ги доживува од своја перспектива, па различните сеќавања се сметаат за нормални, без некој од нив да греши.
Во семејствата со повеќе деца лесно се развива чувство дека родителите фаворизираат едно дете. Иако повеќето родители тврдат дека немаат миленик, психолозите зборуваат за феномен наречен „диференцијален родителски третман“, односно несвесно различен однос кон секое дете. Затоа едно дете може да има впечаток дека постојано било во втор план, додека братот или сестрата мисли исто за себе.
Многу родители вршат притисок врз децата за да ги поттикнат кон успех, но децата тоа не го доживуваат подеднакво. Едно дете може да има впечаток дека било под постојана контрола, додека другото имало многу повеќе слобода. Различните очекувања, дури и кога произлегуваат од најдобри намери, оставаат траен белег.
Обврските во домот ретко се омилен дел од детството. Децата честопати имаат чувство дека токму тие работат најмногу, па сеќавањата за тоа кој имал повеќе задолженија обично се многу субјективни.
Истражувањата покажуваат дека луѓето со попозитивни сеќавања на детството генерално имаат подобро физичко и ментално здравје. Сепак, истиот настан кај едно дете може да остане убав спомен, а кај друго да предизвика непријатни чувства. Семеен излет некому може да му биде еден од најубавите денови, додека другиот ќе памти само страв од возење во лунапарк.
Децата различно ги доживуваат препирките на родителите. Додека некои едвај им обрнуваат внимание, други ги помнат секој изговорен збор. На тоа влијаат возраста, карактерот и способноста за разбирање на ситуацијата.
Браќата и сестрите често имаат различни впечатоци за тоа кој бил построго казнуван. Истражување од 2008 година покажало дека родителите генерално имаат построг пристап кон постарите деца, особено кога меѓу нив постои поголема разлика во годините. Родителите честопати ги прилагодуваат казните кон возраста и карактерот на детето, што од детска перспектива може да делува неправедно.
Сеќавањата не се секогаш целосно точни. Луѓето можат да развијат лажни или изменети сеќавања, па не е невообичаено брат и сестра различно да ја паметат големината на куќата или условите во кои живееле.
Иако финансиската состојба на семејството е објективен факт, децата ја доживуваат различно. Едно дете може да има чувство дека ништо не му недостасувало, додека другото ќе памети дека семејството не можело да си го дозволи она што го сакало. На таквата перцепција влијаат интересите, желбите и вредностите што децата ги развиваат уште од најмала возраст.
Децата немаат исти емоционални потреби, па ни родителската поддршка не ја доживуваат на ист начин. Она што му било доволно на едно дете, на друго можеби му недостасувало. Затоа браќата и сестрите честопати имаат целосно различни сеќавања за тоа колку биле поддржани од родителите за време на растењето.
