Трајко Прокопиев, композитор и диригент, е роден на 6 ноември 1909 година во Куманово. Тој е еден од музичарите врз чија работа се изгради македонската музичка култура по Втората светска војна. Македонската енциклопедија го вбројува меѓу петтемината основоположници на современиот музички живот во земјата, како на творечки, така и на организациски план. Сто и седумнаесет години по неговото раѓање, неговото име го носи Центарот за култура во родниот град, а неговата скулптура е поставена на Мостот на уметноста во Скопје.
Музичкото образование го стекнал во Белград, каде што под менторство на Јосип Славенски, Милоје Милојевиќ и Коста Манојловиќ се усовршувал во повеќе дисциплини од виолина и диригирање до оперско пеење, композиција и музичка педагогија. Уште пред војната диригирал со хорови во Лесковац, Сараево и Куманово. Паралелно се занимавал и со музичка критика, објавувајќи дваесетина рецензии, главно во скопските гласила.
Вистинскиот творечки и организациски замав го доживеал по ослободувањето. Филхармонијата била основана на 24 ноември 1944 година, единаесет дена по ослободувањето на Скопје, во домот на композиторот Тодор Скаловски. Во почетокот оркестарот броел триесетина музичари, а неговото работење го предводеле Скаловски и Прокопиев. По војната, Прокопиев бил назначен за прв директор на Средното музичко училиште во Скопје. Истовремено го раководел Музичкиот оддел на Радио Скопје, диригирал со Симфонискиот оркестар и Скопската опера, а бил и директор на фолклорниот ансамбл „Танец“. Во сезоната 1946/47 студирал диригирање во Прага, кај П. Дједечек.
Оперската сцена го памети како диригент на повеќе македонски премиери, меѓу кои и на Вердиевиот „Трубадур“. Како композитор, во 1948 година дебитирал со филмска музика, а подоцна ја напишал музиката за првиот македонски игран филм, „Фросина“ од 1952 година, како и за филмот „Волча ноќ“ од 1955 година. Неговиот опус опфаќа оркестарски, музичко-сценски, хорски, солистички и камерни дела, обработки на народни песни, како и музика за театар.
Едно од најзначајните места во неговото хорско творештво му припаѓа на циклусот „Кумановки“, составен од шест композиции, кои се вбројуваат меѓу најубавите остварувања во хорската музика на македонските автори. Циклусот го создавал во текот на повеќе децении, од 1935 до 1958 година, а последната редакција ја направил во 1976 година. Во зрелиот творечки период Прокопиев се посветил и на поголеми вокално-инструментални дела. Ги создал балетот „Лабин и Дојрана“ и оперите „Разделба“, според драмата „Печалбари“ на Антон Панов, и „Кузман Капидан“, според драмата на Васил Иљоски, инспирирана од поемата „Сердарот“ на Григор Прличев.
За својот творечки опус, во 1977 година ја добил наградата АВНОЈ, едно од највисоките признанија во тогашна Југославија. Починал на 21 јануари 1979 година во Белград. Домот на културата во Куманово, кој претходно го носел името на Јосип Броз Тито, денес е Национална установа Центар за култура „Трајко Прокопиев“.
