Гласот е потенок, повисок или едноставно поинаков од оној што го познавате. Причината е во начинот на кој се слушаме додека зборуваме.

Нашиот глас стигнува до внатрешното уво по два патишта. Едниот е преку воздухот, од устата до ушите. Другиот е преку вибрациите што се пренесуваат низ коските и ткивата на главата. Кога зборуваме, ги слушаме двата истовремено.

Преносот низ коските го менува начинот на кој ги доживуваме различните фреквенции, па сопствениот глас може да ни звучи подлабоко и пополно. Кога слушаме снимка преку звучник или обични слушалки, го нема истиот придонес од вибрациите што настануваат при зборувањето. Затоа ни недостига дел од познатиот звук.

Токму таа разлика може да го направи преслушувањето необично. Со години сме навикнати на една верзија од својот глас, а снимката ни враќа друга. Истражувањата покажуваат дека препознавањето на сопствениот снимен глас не е секогаш толку едноставно како што би очекувале.

Дали тоа значи дека на снимката звучиме токму онака како што нè слушаат другите? Таа е поблиска до нивното искуство, бидејќи и тие го слушаат нашиот глас преку воздухот. Сепак, не е совршена копија: микрофонот, оддалеченоста од него, одекот во просторијата и звучникот преку кој ја пуштаме снимката можат дополнително да го изменат звукот.

Затоа, ако сопствениот глас на снимка ви звучи туѓо, тоа не значи дека звучи лошо. Едноставно, го слушате без дел од звукот што го слушате само вие додека зборувате.