Американскиот професор по психологија Џејмс Бедфорд во јануари 1967 година стана првиот човек во историјата чие тело беше подложено на криопрезервација веднаш по констатираната смрт. Соочен со неизлечив карцином на бубрезите, тој свесно го прифати ризикот со шанса од еден во милион, оставајќи зад себе децениска правна битка и отворен научен експеримент. Речиси 60 години подоцна, неговото тело и понатаму се чува во специјална комора во Аризона.
Кога 73-годишниот професор Џејмс Бедфорд почина на 12 јануари 1967 година во болница во Калифорнија, лекарите започнаа постапка што дотогаш беше забележана само во теоретските трудови на Роберт Етинџер. Претходните два обида со други пациенти завршија катастрофално, во еден случај поради предоцна реакција, а во друг поради случајно балсамирање. Затоа тимот имаше прозорец од само седум минути од престанокот на срцевата работа за да го заштити мозокот од неповратно изумирање.
Во неговиот крвоток беше инјектиран заштитен хемиски раствор со диметил сулфоксид. Телото првично беше изладено со сув мраз, а потоа пренесено во специјален систем со течен азот на температура од минус 196 степени Целзиусови. Бедфорд во тестаментот издвои 100.000 долари наменети за истражување во криониката, надевајќи се дека медицината во иднина ќе најде лек за неговата болест.
По замрзнувањето започна долгогодишна семејна и правна криза. Додека дел од роднините бараа телото да се погребе според традиционалните обичаи, неговиот син Норман ја презеде обврската да ја зачува капсулата. Одисејата траеше со години, низ приватни складишта и привремени транспортни возила, главно поради одбивањето на осигурителните компании да ги покријат трошоците за ваков нестандарден третман.
Ситуацијата се стабилизираше дури на почетокот на деведесеттите години, кога грижата ја презеде специјализираната фондација „Алкор“ во Скотсдејл, Аризона. Кога техничарите во 1991 година ја отворија надворешната заштита за да ја проверат состојбата, забележаа дека лицето на професорот изгледало изненадувачки добро зачувано. Иако преминот на течностите во мраз предизвика пукнатини на кожата и белење на рожниците, организмот остана структурно цел.
Случајот на Бедфорд денес служи како историска референца за границите на биологијата и криопрезервацијата. Наместо примитивното смрзнување од шеесеттите години кое создаваше остри кристали и ги кинеше клеточните мембрани, модерните лаборатории применуваат витрификација. Тоа е процес во кој ткивата со помош на криопротектанти преминуваат во стаклеста состојба без формирање на мраз.
Овие биолошки прашања директно ги засегнуваат и современите протоколи во трансплантациската медицина и репродуктивното здравје. Додека криопрезервацијата на цели органи сè уште претставува лабораториски предизвик, замрзнувањето на репродуктивни клетки и ембриони веќе е секојдневна клиничка реалност што спасува биолошки материјал со години. Сепак, правната рамка за долгорочно криогено чување на човечки тела останува недефинирана во најголем дел од светските законодавства, третирајќи ги ваквите постапки надвор од стандардните погребални и медицински закони.
Телото на Бедфорд и денес се наоѓа потопено во течен азот во Аризона, како потсетник на првиот обид човекот со помош на физиката да купи време пред биолошката смрт.
