Бигфут повторно се појави во јавноста, овојпат преку архивски документи за необични траги и наводни средби во американските шуми.
Американската Шумска служба неодамна во својата јавна архива додала извештаи за случаи од Монтана и Орегон поврзани со легендарното суштество, познато и како Сасквоч, пишува „Гардијан“.
Меѓу документите е извештај од 1982 година, во кој биолог истражувал необични отпечатоци во североисточен Орегон. Објавени се и новинарски текст од Монтана од 2003 година за наводни траги од Бигфут, како и сведоштво за подрачје покрај поток во истата сојузна држава. Во него се споменува суштество што луѓето го опишувале како огромна мечка, но чие движење на задните нозе им изгледало необично.
Документите се објавени неколку месеци откако жители на рурални делови од Онтарио, Канада, пријавиле средби со крупни суштества што, според нивните описи, наликувале на Бигфут. Тие се придружуваат на долгата низа пријави за наводни средби и отпечатоци од двоножното суштество чие постоење науката не го потврдила. Проектот „Bigfoot Mapping Project“, кој ги собира и ги внесува ваквите пријави на мапа, содржи повеќе од 16.000 извештаи.

Џош Редстоун, професор по филозофија на Универзитетот Карлтон, претходно за „Гардијан“ објаснил дека Бигфут покажува колку силно луѓето можат да бидат привлечени од нешто чие постоење останува непотврдено. „За луѓето што веруваат во Сасквоч, постои возбуда околу можноста да се открие нешто ново“, рекол Редстоун.
Во извештајот од 1982 година, биологот Родни Џонсон испитувал отпечатоци на три локации во Националната шума Уматила, во североисточен Орегон. За да се утврди нивното потекло, тој или друг истражувач направил гипсени одлеаноци од два отпечатока.
Џонсон навел осум причини поради кои сметал дека трагите не му припаѓаат на Сасквоч. Меѓу нив биле непроменетата должина на чекорот без оглед на наклонот на теренот, недоволното пропаѓање на отпечатоците во калта и отсуството на јасно изразени перничиња на врвовите на малите прсти.
Сепак, некои детали го навеле да остави простор за сомнеж.
„Ако трагите биле лажирани, некој вложил многу труд и внимание во деталите“, напишал Џонсон.
Тој забележал дека ситните шари на стапалото изгледале природно и би биле тешки за копирање. Дури ја разгледувал можноста лажните стапала да биле направени со одлеанок од вистинско стапало, но во тој случај очекувал да се гледаат и други набори. Во подоцнежен извештај на Шумската служба, истражувачот оценил дека отпечатоците биле мошне вешт обид за измама. Документот завршувал со очекување дека со таа белешка случајот „Бигфут“ може да се затвори.
Во архивата останале и други приказни.
Во сведоштво од 1980 година, Лео Кини од Монтана раскажал како со уште тројца луѓе влегол во шума за да донесе труп од вапити, вид северноамерикански елен.
Според неговиот запис, не го виделе непосредно суштеството за кое се посомневале дека се движи на задните нозе. Забележале траги, почувствувале силна миризба и слушнале звуци налик на грофтање. Откако претпоставиле дека нешто го подигнало и го влечело трупот, решиле да се откажат од потрагата. „Се договоривме дека не сме особено желни да го стигнеме тоа, што и да беше“, напишал Кини. Подоцна, во меѓусебните разговори, откриле дека сите чувствувале силна вознемиреност и морници.
Во текстот објавен во „Кларк Форк Вали прес“ во 2003 година, пак, се раскажува за група луѓе во Монтана што пронашла стотици необични отпечатоци.
„Не верував сè додека не ги видов трагите“, изјавила една жена.

Во јуни годинава, жители на рурално Онтарио пријавиле дека виделе две суштества како пребаруваат низ отпад. Едното било поголемо, другото помало, а во пријавата особено се истакнувала бојата на цимет кај помалото суштество.
Ваквите сведоштва се собираат преку „Bigfoot Mapping Project“, каде што луѓето можат да пријават средба или трага за која веруваат дека е поврзана со Бигфут.
