Салвадор Аљенде на 3 ноември 1970 година официјално стапи на должност како претседател на Чиле, станувајќи првиот отворено деклариран социјалист во светот кој дојде на чело на држава преку слободни избори. Кандидатот на коалицијата Народно единство презеде мандат за длабока национализација и аграрна трансформација во рамките на постојните институции. Неговата инаугурација во Сантијаго означи почеток на тригодишен период на жестока поларизација, надворешни блокади и институционална криза што заврши со воениот удар во септември 1973 година.
На претседателските избори на 4 септември 1970 година, Аљенде освои 36,6 проценти од гласовите како претставник на левичарската коалиција Народно единство (Unidad Popular). Неговиот главен противкандидат, конзервативецот Хорхе Алесандри, доби 35,3 проценти, додека христијанскиот демократ Радомиро Томиќ заврши со 28,1 процент.
Бидејќи ниеден кандидат не обезбеди над 50 проценти, според чилеанскиот устав конечната одлука му припадна на Националниот конгрес. На гласањето на 24 октомври, Христијанско-демократската партија застана зад Аљенде откако тој претходно потпиша Статут за уставни гаранции со кој вети зачувување на граѓанските слободи и повеќепартискиот систем. Конгресот го потврди неговиот избор со 153 гласа за, наспроти 35 за Алесандри.
По преземањето на должноста на 3 ноември, Аљенде ја започна реализацијата на својата економска програма позната како чилеански пат кон социјализмот. Централен чекор беше одлуката на Конгресот во јули 1971 година за национализација на најголемите рудници за бакар, кои дотогаш ги контролираа американските корпорации Анаконда и Кенекот. Оваа мерка доби едногласна поддршка од сите пратенички групи во парламентот.
Паралелно со тоа, владата презеде контрола врз приватните банки, ја забрза експропријацијата на големите земјишни имоти и воведе мерки за замрзнување на цените со покачување на платите. Во текот на 1971 година економијата забележа раст на производството од осум проценти, додека невработеноста падна на под четири проценти.
Администрацијата на американскиот претседател Ричард Никсон го оцени доаѓањето на Аљенде како сериозен удар врз своите позиции во Латинска Америка. Официјалните архиви подоцна потврдија дека Вашингтон одобрил тајни операции за спречување на неговата инаугурација, вклучително и поттикнување на киднапирањето на врховниот командант на армијата, генералот Рене Шнајдер, кој инсистираше на воена неутралност.
По неуспехот на тој план, САД наметнаа неформална финансиска блокада врз земјата. Престанаа комерцијалните кредити, а меѓународните финансиски институции ги замрзнаа заемите за Сантијаго. До крајот на 1972 година земјата се најде во тешка економска состојба со недостиг на основни прехранбени производи, масовни штрајкови на сопствениците на камиони и годишна инфлација што надмина 500 проценти.
Администрацијата на американскиот претседател Ричард Никсон го оцени доаѓањето на Аљенде како сериозен удар врз своите позиции во Латинска Америка. Официјалните архиви подоцна потврдија дека Вашингтон одобрил тајни операции за спречување на неговата инаугурација, вклучително и поттикнување на киднапирањето на врховниот командант на армијата, генералот Рене Шнајдер, кој инсистираше на воена неутралност.
По неуспехот на тој план, САД наметнаа неформална финансиска блокада врз земјата. Престанаа комерцијалните кредити, а меѓународните финансиски институции ги замрзнаа заемите за Сантијаго. До крајот на 1972 година земјата се најде во тешка економска состојба со недостиг на основни прехранбени производи, масовни штрајкови на сопствениците на камиони и годишна инфлација што надмина 500 проценти.
