Недостигот од координација меѓу институциите и префрлањето на одговорноста меѓу централната и локалната власт дополнително го отежнуваат решавањето на проблемот, покажува новата анализа на Институтот за прогресивна промена и општествени студии (ИППОС).

Аналитичката публикација „Сиромаштијата во фокус: Стратешка рамка за сеопфатни системски промени“ беше претставена денеска во Скопје, со поддршка од Меѓународниот центар „Олоф Палме“ од Шведска.

Авторка на истражувањето е Билјана Дуковска, потпретседателка на Европската мрежа против сиромаштија.

Според анализата, 29,7 проценти од домаќинствата се соочуваат со енергетска сиромаштија, што укажува дека проблемот не е ограничен само на висината на приходите, туку и на можноста граѓаните да ги обезбедат основните услови за живот.

Истражувањето предупредува дека од 2020 година наваму недостига посебна стратешка рамка што би обезбедила континуирана и координирана борба против сиромаштијата.

Наместо заеднички пристап, надлежностите се распределени меѓу повеќе институции, без доволна меѓусекторска соработка и јасно утврдена одговорност за резултатите.

Како посебен проблем се издвојува префрлањето на одговорноста меѓу централната и локалната власт, што, според авторката, создава институционална празнина во справувањето со сиромаштијата.

Анализата укажува и на недостиг од системско решение за бездомништвото, како и на отсуство на механизми преку кои граѓаните што непосредно живеат во сиромаштија би учествувале во креирањето на политиките.

Меѓу идентификуваните слабости е и недостигот од претходни процени за тоа како буџетските одлуки влијаат врз различните категории население.

Тоа значи дека, според анализата, при планирањето на јавните средства не се обезбедува доволно јасна процена за тоа кои групи ќе имаат најголема корист од мерките, а кои би можеле да останат дополнително изложени на ризик.

ИППОС предупредува дека сиромаштијата не смее да се разгледува само преку месечните приходи.

Нејзините причини се поврзани и со економската структура, регионалните нееднаквости, демографските промени и климатските ризици.

Таквиот пристап бара поврзување на социјалната, економската, енергетската и регионалната политика, наместо носење одделни мерки што не се дел од заедничка стратегија.

Авторката предлага воспоставување долгорочна стратешка рамка со јасно дефинирани и мерливи цели, рокови и институционални одговорности.

Се препорачуваат и независни механизми за следење на резултатите, како и структуриран дијалог со граѓаните што имаат лично искуство со сиромаштијата.

Главната порака на публикацијата е дека без институционален континуитет и координирани политики, борбата против сиромаштијата ќе продолжи да се сведува на поединечни интервенции, наместо на долгорочно решавање на причините што ја создаваат.