На 19 септември 1893 година, гувернерот на Нов Зеланд, лорд Глазгов, го потпиша новиот Изборен закон со кој сите полнолетни жени добија право на глас. Оваа одлука го направи Нов Зеланд првата самоуправна земја во светот со општо женско право на глас. Пресвртот дојде по години организиран отпор предводен од Кејт Шепард, која ги обедини жените низ градовите и селата наспроти силното противење на конзервативните политичари и индустријата за алкохол.
Клучниот притисок врз парламентот во Велингтон се случи преку масовно собирање потписи. Активистките организирани од Христијанскиот сојуз за умереност на жените (WCTU) со месеци патуваа пеш, со кочии и со возови низ целата земја. Тие тропаа на илјадници врати за да соберат поддршка од жени од сите општествени слоеви.
Резултатот беше петиција со речиси 32.000 потписи, што во тој момент претставуваше речиси четвртина од целата полнолетна женска популација на Нов Зеланд. Документот беше толку голем што листовите мораа да се залепат еден за друг на платнена основа, формирајќи ролна долга преку 270 метри. Пратеникот Џон Хол ја внесе ролната во парламентот и драматично ја одвитка низ централниот премин на салата, оставајќи ги пратениците без простор за игнорирање на барањето.
Движењето не се соочуваше само со патријархални предрасуди, туку и со директни финансиски интереси. Индустријата за пиво и алкохол стравуваше дека доколку жените добијат право на глас, прво ќе изгласаат забрана за точење алкохол. Поради тоа, лобистите водеа интензивна контра-кампања, финансирајќи сопствени контрапетиции и притискајќи ги пратениците.
Главен противник на законот беше тогашниот премиер Ричард Седон. Тој се обиде со политички маневри во горниот дом да го собори законот, верувајќи дека неколку пратеници ќе го сменат мислењето во последен момент. Маневарот му пропадна откако двајца пратеници, револтирани од обидите за задкулисна манипулација, гласаа „за“, обезбедувајќи тесно мнозинство од 20 спрема 18 гласа.
Она што го направи новозеландскиот закон исклучителен за 19 век беше неговата сеопфатност. За разлика од некои подоцнежни реформи во други држави каде гласањето беше ограничено според раса или имотен статус, во Нов Зеланд право на глас добија и домородните жени од народот Маори. Мери Те Таи Мангакахија уште истата година побара маорските жени не само да гласаат, туку и да можат да бидат избирани во домородниот парламент.
Само десет недели по потпишувањето на законот се одржаа општи избори. И покрај тврдењата на противниците дека жените нема да се појават или дека ќе настане општествен хаос, 65 проценти од сите жени со право на глас излегоа на гласачките места на 28 ноември 1893 година.
