На 19 и 20 јули 1848 година во капелата Веслијан во Сенека Фолс, Њујорк, околу 300 жени и мажи се собраа на првата официјална конвенција за женски права во историјата на САД. Настанот што го свикаа Елизабет Кеди Стантон и Лукреција Мот резултираше со усвојување на Декларацијата за чувства, документ кој отворено побара право на глас за жените и го трасираше патот за радикална правна реформа.
Документот усвоен во капелата во Њујорк свесно ја копираше структурата и реториката на пасусите што Томас Џеферсон ги напиша во 1776 година. Елизабет Кеди Стантон ја започна Декларацијата за чувства со познатата теза, но со една клучна измена: „Сметаме дека овие вистини се саморазбирливи: дека сите мажи и жени се создадени еднакви“.
Текстот наведе 16 точки на директно правно, економско и образовно обесправување. Меѓу нив беа неможноста на мажените жени да поседуваат личен имот или задржат сопствени заработени пари, целосната правна зависност од сопрузите и законското одземање на старателството врз децата при развод. Стантон и соработничките побараа укинување на правната доктрина за брачно покривање („coverture“), која фактички ја бришеше граѓанската личност на жената по стапувањето во брак.
Најголемиот отпор на дводневниот собир не се појави околу имотните или образовните права, туку токму околу гласачкото право. Деветтата резолуција од Декларацијата, која гласеше дека граѓанска должност на жената е да си го обезбеди своето свето право на изборен глас, предизвика длабока поделеност меѓу самите делегати. Дури и квакерката Лукреција Мот стравуваше дека тоа барање ќе ја направи целата иницијатива смешна во очите на конзервативната јавност.
Пресудниот момент за усвојувањето на оваа резолуција дојде од Фредерик Даглас, поранешен роб, истакнат аболиционист и издавач на весникот „Северна ѕвезда“. Даглас застана пред собирот и гласно порача дека без право на глас жената никогаш нема да добие вистинска еднаквост. По неговиот аргумент, деветтата точка беше ставена на гласање и помина со тесно мнозинство. Од присутните 300 луѓе, точно 100 потписници, 68 жени и 32 мажи, го ставија својот потпис на финалниот документ.
Реакцијата на јавноста по конвенцијата беше жестока. Големите весници во Њујорк и Филаделфија го исмеваа собирот, нарекувајќи ги барањата напад врз семејниот ред и христијанските норми. Дел од жените што се потпишаа подоцна се повлекоа под притисок на своите заедници и семејства.
Стантон и нејзините соборки го претворија локалниот собир во редовна годишна практика. Потребно беше уште повеќе од половина век политичка агитација, протести и судски процеси пред жените во Соединетите Американски Држави конечно да гласаат на сојузно ниво. Ниту Стантон, ниту Мот, ниту пак Сузан Б. Ентони не доживеаја да гласаат според уставот. Правото на глас беше сојузно ратификувано дури во 1920 година со Деветнаесеттиот амандман. Шарлот Вудворд Пирс беше единствената жена потписничка од Сенека Фолс која беше жива во 1920 година кога амандманот стапи во сила.
