Општоприфатеното правило дека секојдневно мора да се испијат најмалку два литри вода нема универзална научна основа. Потребите за хидратација се строго индивидуални и зависат од исхраната, движењето и климата. Наместо броење чаши, физиолозите укажуваат дека бројот на дневни мокрења претставува многу попрактичен показател за рамнотежата на течности во организмот.

Британската национална здравствена служба препорачува шест до осум чаши, односно до 1,2 литри течност дневно, потсетувајќи дека дел од водата влегува и преку храната. Од друга страна, Медицинскиот факултет при Универзитетот Харвард сугерира четири до шест шолји. Нормата од два литри дневно, иако најраспространета на социјалните мрежи, спаѓа во поекстремни барања што не важат подеднакво за сечие тело.

Истражувањето на д-р Стјуарт Галовеј, вонреден професор по физиологија, вежбање и исхрана на Универзитетот Стирлинг, покажа дека внесувањето течности исклучиво преку чиста вода е непотребен мит. Во умерени количини, напитоци како светло пиво или инстант кафе не предизвикуваат поголема загуба на течности во споредба со водата. Организацијата на течности функционира покомплексно, па секој напиток придонесува кон вкупниот дневен биланс.

Бидејќи чувството на жед ослабува со возраста, Галовеј препорачува следење на посетите во тоалетот. Според него, четири до шест мокрења во текот на вообичаен ден се јасен знак за соодветна хидратација. Повеќе од шест укажува на претерување, додека помалку од четири сигнализира потреба од повеќе течности.

Сепак, ова е само ориентациско правило. Функцијата на бубрезите, терапијата со лекови и видот на пијалаците ја менуваат количината и концентрацијата на урината. Најсигурна проценка дава комбинирањето на овој ритам со бојата на урината и природниот сигнал за жед.