На денешен ден, 5 септември 1946 година, во Занзибар е роден Фарок Булсара, познат како Фреди Меркјури, човекот чиј вокален распон и сценска харизма ја препишаа дефиницијата за фронтмен. Четири децении подоцна, неговиот глас со бендот Queen и натаму е репер за музичка слобода. Денеска, Меркјури ќе наполнеше 80 години, оставајќи зад себе кариера што ги прекрши сите востановени жанровски и општествени правила.

Роден како Фарок Булсара, идниот пејач детството го поминал во Индија, каде што почнал да свири пијано и да настапува во школски бендови. Политичките превирања и револуцијата во Занзибар во 1964 година го принудиле семејството да замине во Велика Британија. Во Лондон завршил уметност и графички дизајн, што подоцна директно влијаело врз визуелниот идентитет и грбот на групата Queen.

Промената на името во Фреди Меркјури значела и дефинитивен раскин со секојдневието. Заедно со Брајан Меј, Роџер Тејлор и Џон Дикон, во 1970 година го формираа бендот кој ги спои тешкиот гитарски рок, прогресивните структури и оперската драматургија.

Издавањето на „Bohemian Rhapsody“ во 1975 година се смета за пресвртна точка во модерната продукција. Издавачките куќи барале кратење поради должината од речиси шест минути, сметајќи дека ниедна радиостаница нема да ја емитува. Меркјури одбил компромис, а композицијата мина девет недели на првото место на британските топ-листи.

Неговиот глас покриваше четири октави, но клучната одлика беше контролата врз публиката. Настапот на стадионот Вембли за време на концертот Live Aid во 1985 година траеше само 21 минута, но музичката критика и денес го посочува како најдобра концертна изведба во историјата на рок музиката.

Меркјури почина на 24 ноември 1991 година во својот дом во Лондон на 45-годишна возраст, само еден ден откако јавно соопшти дека боледува од СИДА. Неговата смрт го смени глобалниот дискурс за болеста и отвори пат за масовно финансирање на истражувањата преку фондацијата „Mercury Phoenix Trust“.

Музичкото влијание на Меркјури не застанува на жанровските граници на седумдесеттите и осумдесеттите години. Од современи поп-ѕвезди до метал состави, начинот на кој тој го користеше гласот како театрален инструмент останува ненадминат во модерната култура.