Секоја есен и пролет милиони луѓе ширум светот се соочуваат со традиционалното поместување на стрелките на часовникот за еден час наназад или нанапред. Оваа пракса првично била воведена со цел заштеда на енергија за време на светските војни, а потоа масовно почнала да се применува во седумдесеттите години. Денес сè поголем број истражувачи предупредуваат дека овие ненадејни временски промени имаат негативни последици врз човековото здравје, особено пролетната промена. Сепак, целосното укинување на поместувањето отвара ново прашање за тоа која временска зона треба да стане трајно решение за општеството.

Во новообјавената научна анализа се нагласува дека елиминирањето на краткорочните шокови бара мудар избор на постојан систем кој ќе обезбеди долгорочно здравствена благосостојба. Според водечките експерти од оваа област, научните докази јасно покажуваат дека стандардното зимско време е подобриот избор за луѓето. Главната причина за тоа е утринската светлина која има пресудна улога за усогласување на човековиот биоритам, сонот и секојдневното расположение. Иако летното сметање нуди подолги и посветли вечери кои го поттикнуваат социјалниот живот, тоа исто така создава големи проблеми во студените зимски месеци.

Трајното задржување на летното сметање на времето би значело дека сонцето изгрева еден час подоцна, оставајќи милиони граѓани да патуваат кон училиште и работа во целосна темнина. Биолошките часовници на луѓето неопходно бараат утринска природна светлина за да останат синхронизирани со природниот дваесет и четири часовен циклус. Напротив, трајното зимско време ги зачувува пораните утрински зори кои природно го ублажуваат заморот и ја зголемуваат секојдневната будност. Изложеноста на утринска светлина успешно го намалува чувството на поспаност и позитивно влијае врз целокупната енергија на организмот.

Авторите на студијата нагласуваат дека носењето одлуки за временските политики всушност претставува директна мерка за заштита на јавното здравје на населението. Доколку државите сепак се одлучат за постојано летно сметање на времето, тие мора навремено да преземат соодветни мерки за прилагодување. Тоа вклучува побезбедни услови за утрински патувања, флексибилно работно време и постојан мониторинг на менталното здравје. Крајната цел е да се усогласат човечките потреби со природниот ритам на светлината без да се загрози здравјето на граѓаните.