Новиот интернет тренд познат како „правило 72 часа“ нуди едноставна математика за враќање на страста кај паровите чиј сексуален живот стагнира. Концептот налага партнерите да остварат физичка или сексуална интимност најмалку на секои три дена. Додека едни гледаат корисен потсетник во оваа метода, експертите предупредуваат дека строгиот тајмер може да ја претвори блискоста во уште една дневна обврска.
Иако на социјалните мрежи се презентира како нов изум, концептот во суштина се потпира врз добро познатото планирање на интимноста. Податоците од истражувањата за врски покажуваат дека исклучително мал процент од паровите однапред го планираат сексот, иако дури една четвртина од нив изразуваат незадоволство од квалитетот на сопствениот сексуален живот.
Пристапот тргнува од премисата дека интимноста во долгите врски ретко опстојува сама од себе и бара свесен труд и одлука од двајцата партнери.
Сексуалните терапевти немаат единствен став околу користа од ваквата временска рамка. Едни истакнуваат дека во современиот начин на живеење физичката и емоционалната блискост често завршуваат на дното на листата на приоритети, поради што структурираниот пристап служи како корисен потсетник.
Од друга страна, дел од експертите предупредуваат дека правилото го промашува суштинскиот проблем. Паровите најчесто не престануваат да бидат интимни затоа што заборавиле да го запишат тоа во календар, туку поради исцрпеност, емоционално оддалечување или нерамномерно распределен ментален товар. Во такви околности, рокот од 72 часа создава дополнителен притисок и чувство за неуспех.
Истражувањата потврдуваат дека постои директна поврзаност меѓу зачестеноста на интимните односи и општото задоволство во врската. Сепак, клучниот фактор за успех на оваа метода не е самиот број на денови, туку заемната согласност.
Доколку двајцата партнери добро функционираат со рутина, поставената временска рамка може да биде прв чекор кон обновување на блискоста, но доколку едниот партнер тоа го доживува како задача, методот брзо го губи позитивниот ефект.
