Точно на 3 октомври 1990 година петте обновени сојузни покраини од Демократската Република Германија официјално се припоија кон Сојузна Република Германија, со што заврши 45-годишната поделба по Втората светска војна. Пред Рајхстагот во Берлин, на полноќ пред стотици илјади граѓани, беше подигнато црно-црвено-златното знаме со звуците на Бетовеновата „Ода на радоста“. Со овој чин ДДР престана да постои, а Берлин повторно стана главен град на целосно суверена германска држава.
Падот на Берлинскиот ѕид во ноември 1989 година ја поттикна политичката волја, но меѓународното признавање бараше согласност од четирите сојузнички сили победнички во 1945 година. Преговорите наречени „Два плус четири“ ги седнаа на иста маса двете Германии заедно со САД, Советскиот Сојуз, Велика Британија и Франција.
Конечниот договор беше потпишан на 12 септември 1990 година во Москва. Со него четирите сили се откажаа од сите окупациски права што ги држеа речиси половина век. Германија се согласи нејзината источна граница на линијата Одра-Ниса со Полска да биде трајна и дефинитивна, а обединетата држава доби право самостојно да одлучува за своето членство во воени сојузи како НАТО.
Обединувањето правно не значеше спојување на два рамноправни уставни субјекти, туку проширување на западниот поредок. Првиот демократски избран парламент на Источна Германија, Народната комора (Фолкскамер), на 23 август 1990 година изгласа пристапување кон Сојузна Република Германија според членот 23 од западниот Основен закон.
Тој потег овозможи петте нови покраини (Бранденбург, Мекленбург-Западна Померанија, Саксонија, Саксонија-Анхалт и Тирингија) брзо да ги преземат западните закони, правниот систем и институциите. Наместо да се пишува нов устав и да се одржи сенароден референдум како што предвидуваше членот 146, политичкото раководство во Бон на чело со канцеларот Хелмут Кол избра побрз пат кој обезбеди инстантна стабилност.
Економската унија стапи на сила три месеци пред политичката, на 1 јули 1990 година, кога германската марка стана единствена валута. Граѓаните на Истокот можеа да ги заменат своите заштеди во сооднос еден спрема еден за одредени лимитирани износи, што донесе моментална куповна моќ, но ги направи источните фабрики прескапи за преживување на отворениот пазар.
Следуваше масовна приватизација преку државната агенција „Тројханд“, ликвидација на голем дел од застарената индустрија и пораст на невработеноста во источните региони. Иако западните даночни обврзници со децении плаќаа посебен „данок на солидарност“ за обнова на патиштата, градовите и телекомуникациите, разликите во платите, пензиите и акумулираното богатство останаа забележливи со години подоцна.
