Во вечерните часови на 24 август 1932 година, Амелија Ерхарт полетала од аеродромот во Лос Анџелес со својот црвен „Локхид Вега“, со цел без ниту едно слетување да го прелета американскиот континент од западниот до источниот брег. Кога следното утро тркалата го допреле тлото во Њуарк, Њу Џерси, зад неа биле 3.939 километри поминати за 19 часа и 5 минути. Со тоа станала првата жена што самостојно и без застанување ја прелетала трасата од брег до брег.
Обидот што пропаднал еден месец претходно
Летот што ја врежал во историјата всушност бил нејзин втор обид. Во јули истата година, Ерхарт веќе се обидела да го изведе истиот потфат, но летот бил прекинат поради неисправна пумпа за гориво. Дури и тој недовршен обид ѝ донел рекорд за поминатата делница.
Откако авионот бил поправен, таа не се откажала. Само неколку недели подоцна повторно тргнала, овојпат решена да стигне до крајната дестинација.
Деветнаесет часа сама во кабината
Ерхарт полетала од Лос Анџелес во раните вечерни часови по локално време, а во Њуарк слетала следното претпладне. Целиот лет го поминала на височина од околу 3.000 метри, со просечна брзина од околу 206 километри на час.
Авионот бил „Локхид Вега 5Б“, едномоторен авион со дрвен труп и дрвено крило истата машина со која само три месеци претходно го прелетала Атлантскиот Океан.
Рекорд соборен за десет часа, но сепак недостижен
Претходниот женски рекорд за истата релација го држела пилотката Рут Николс. Ерхарт го соборила за повеќе од десет часа огромна разлика за кој било авијациски рекорд. Сепак, машкиот рекорд, кој тогаш изнесувал 17 часа, 39 минути и 59 секунди и го држел капетанот Френк Хокс, останал недостижен.
По слетувањето, Ерхарт изјавила дека летот бил прекрасен и дека, доколку имала услови како при својот прв обид, веројатно би успеала да го собори и рекордот во брзина. Помалку од една година подоцна, таа го направила токму тоа. Истата релација ја поминала за 17 часа и 7 минути, соборувајќи го сопствениот рекорд.
Пречекот во Њуарк воопшто не одговарал на големината на потфатот. На аеродромот се собрале само околу 150 луѓе. Според тогашните новински извештаи, она што им недостасувало во бројност го надоместиле со ентузијазам. Штом авионот запрел, толпата се стрчала покрај полициските бариери и ја опколила машината.
Патот до историскиот лет
Амелија Ерхарт е родена на 24 јули 1897 година во Ачисон, Канзас. Првпат се качила во авион во декември 1920 година, а сопствен авион купила две години подоцна половен двосед. Во 1928 година станала првата жена што го прелетала Атлантикот, но тогаш како патничка, придружувана од машки пилоти. Тоа, очигледно, не ѝ било доволно.
На 20 мај 1932 година, точно пет години по легендарниот лет на Чарлс Линдберг, таа самостојно го прелетала Атлантикот. Со тоа станала вториот човек во историјата и првата жена што го направила тоа. Патувањето траело 14 часа и 56 минути. Поради лошото време и техничките проблеми, наместо во Париз, Ерхарт слетала во Северна Ирска.
Само три месеци подоцна следел летот преку Соединетите Американски Држави.
Рекорди што продолжиле
Ерхарт не застанала тука. Во јануари 1935 година станала првата личност што самостојно го прелетала Тихиот Океан, од Хаваи до Калифорнија. Летот останал запаметен и по уште еден детал – бил првиот во кој цивилен авион користел двонасочна радио-комуникација.
Кариерата на Ерхарт завршила со една од најпознатите мистерии во историјата на авијацијата. На 2 јули 1937 година, таа и нејзиниот навигатор Фред Нунан полетале од Нова Гвинеја во една од последните етапи од обидот да го обиколат светот. Никогаш не стигнале до следната точка. Официјално била прогласена за мртва во отсуство на 5 јануари 1939 година, на 39-годишна возраст.
Зошто летот од 1932 година сè уште е важен?
Летот од 24 август 1932 година можеби е помалку познат од нејзиниот историски прелет преку Атлантикот, но токму во него се гледа нешто суштинско за наследството на Ерхарт. Таа веќе го имала својот голем успех и можела да живее од славата на тој подвиг. Наместо тоа, само три месеци подоцна повторно се качила во авионот за да провери дали може да направи уште повеќе.
Кога првиот обид не успеал, го поправила авионот и тргнала повторно.
Деведесет и четири години подоцна, можеби токму тоа е најсилниот дел од нејзиното наследство – не само рекордите што ги поставила, туку и одбивањето да се откаже по првиот неуспех.
