Точно 25.340 жени маршираа по Петата авенија на 23 октомври 1915 година, барајќи еднакво право на глас во најголемата парада на суфражетките во Њујорк. Настанот се одржа само десет дена пред клучниот референдум за уставен амандман во државата. Колоната тргна од Вашингтон сквер парк и помина пет милји кон северот на градот, пренесувајќи јасна порака до стотиците илјади набљудувачи покрај тротоарите.
Маршот започна точно во 14 часот и 30 минути од паркот Вашингтон сквер во Гринич Вилиџ. Учесничките беа организирани во професионални и општествени дивизии, носејќи бела облека, виолетови и златни ленти. На чело на парадата се движеа лекарки, правнички, учителки, медицински сестри и работнички од текстилните фабрики.
Организаторките строго инсистираа на мирно и дисциплинирано движење, со што го урнаа аргументот на тогашните политички противници дека жените немаат капацитет за јавен ред. Покрај трасата долга пет милји стоеја повеќе од 100.000 мажи, кои претежно во тишина или со повремени аплаузи го следеа минувањето на редовите.
Десет дена по маршот, на 2 ноември 1915 година, машките гласачи во сојузната држава Њујорк го отфрлија амандманот за женско право на глас со разлика од над 190.000 гласови. Истиот ден слични мерки беа одбиени и во Пенсилванија, Масачусетс и Њу Џерси.
Наместо повлекување, суфражетското движење веднаш започна нова кампања од врата до врата. Во текот на следните две години активистките собраа потписи од повеќе од еден милион жени во државата. Овој теренски притисок доведе до ново гласање во ноември 1917 година, кога Њујорк конечно го усвои правото на глас за жените, три години пред ратификацијата на Дваесеттиот амандман на сојузно ниво.
Овој историски настан нуди директна паралела со начинот на кој денес граѓанските иницијативи градат отпор против институционална пасивност. Историјата на суфражетките потсетува дека видливоста на улица не носи моментална законска победа без паралелна работа на терен и јасна политичка стратегија.
Во општества каде што учеството на жените во одлучувањето сè уште наидува на невидливи бариери, њујоршкиот пример од 1915 година покажува дека институционалните ѕидови паѓаат кога барањата ќе станат премногу гласни за да бидат затворени во кабинетите.
