Остатоци од микроскопски магнетни кристали, пронајдени во седиментни карпи стари 97 милиони години, потврдија дека непознати морски суштества користеле сопствен биолошки навигациски систем за време на ерата на креда. Истражувањето на Универзитетот во Кембриџ и центарот „Хелмхолц“ во Берлин откри фосилизирани синџири од магнетит, кои покажуваат дека способноста за читање на магнетното поле на Земјата била развиена многу порано отколку што претходно бележеше науката.
Научниците изолирале микрофосили составени од магнетит (железен оксид) во длабоки морски седименти. Овие структури, наречени магнетофосили, функционирале како совршено порамнети игли на компас. Организмот што ги создал ги користел овие минерални синџири за да го препознае магнетното поле на планетата и преку него да одреди правец на движење.
Физичките својства на кристалите укажуваат дека суштеството не било обична бактерија, туку сложен еукариотски организам, најверојатно едноклеточна алга.
Тимот користел напредна магнетна томографија и електронска микроскопија со висока резолуција за да ја скенира внатрешната геометрија на честичките. Резултатите покажале необично правилна подреденост на кристалите, заштитени со органски мембрани што одамна се распаднале.
Обликот и хемиската чистота на честичките не одговараат на ниту еден познат жив микроорганизам или позната бактериска фосилна линија. Тоа значи дека сопственикот на овој вграден систем е изумрен вид чие целосно тело науката допрва треба да го реконструира.
Овие ситни биолошки магнети им овозможувале на организмите полесно да се движат нагоре или надолу низ водениот столб во океаните. Наместо хаотично да талкаат во длабочините, тие ги следеле силосните линии на магнетното поле за да пронајдат слоеви со доволно кислород и хранливи материи.
Ова откритие поместува важна еволутивна граница: механизмот на магнеторецепција, кој денес им помага на птиците, желките и лососите да мигрираат низ целиот свет, бил функционален милиони години пред појавата на современите животински видови.
