Новиот филм на Кристофер Нолан успеа да го направи она што образовните системи со децении се мачат да го постигнат – масовно да ги натера младите да ја читаат класичната литература. Најавата дека Мет Дејмон ќе го толкува ликот на митскиот јунак Одисеј во неговото макотрпно десетгодишно патување кон дома по падот на Троја, предизвика вистинска глобална револуција во издаваштвото. Читателите ширум светот буквално „копаат“ по библиотеките и книжарниците за навреме да ја завршат својата домашна задача пред премиерата.
Социјалната мрежа ТикТок во моментов е преплавена со видеа на кои младите гордо ги покажуваат своите примероци од епот. Најпопуларен меѓу нив е преводот на Емили Вилсон, класичарка од Универзитетот во Пенсилванија, која самиот режисер Нолан ја посочи како примарен извор на инспирација за сценариото. Од издавачката куќа „W.W. Norton“ потврдуваат дека оваа книга од околу 500 страници забележала астрономски скок во продажбата во изминатиот период. По речиси 3.000 години од нејзиното создавање, Хомеровата поема повторно е апсолутен бестселер.
Ваквиот ненадеен развој на настаните е прилично ироничен, па дури и помалку фрустрирачки за професорите по англиски јазик и хомерските научници кои со години попусто се обидуваат да ги убедат студентите да ја ценат оваа материја. Моќта на Холивуд заврши преку ноќ работа за која во академскиот свет се потребни години убедување.
„Не е како да се обидуваме да ви продадеме расипан автомобил“, вели Даниел Менделсон, професор по хуманистички науки на колеџот Бард, кој има објавено сопствен превод на поемата. „Ова дело е како Ролс-Ројс во литературата. Само влезете во него, направете едно кругче и веднаш ќе се запрашате зошто воопшто некогаш сте возеле нешто друго“.
Иако деталите за самата холивудска адаптација сè уште се чуваат во строга тајност, филмските критичари проценуваат дека визуелниот печат на Нолан во комбинација со психолошката длабочина на Дејмон ќе понуди досега невидена перспектива на античкиот мит. Во меѓувреме, книжевните клубови и дигиталните платформи продолжуваат да дебатираат за стиховите, докажувајќи дека класиците никогаш не умираат – понекогаш само им е потребен вистинскиот холивудски поттик за повторно да блеснат.
