Периодите без секс во долготрајните врски се честа појава, но прашањето кога паузата станува проблем нема универзален календарски одговор. Научните истражувања покажуваат дека просечен возрасен човек има интимни односи околу 54 пати годишно, односно приближно еднаш неделно. Сепак, терапевтите предупредуваат дека вистинската криза не настанува поради самата бројка, туку поради молкот меѓу партнерите кога желбите престануваат да се совпаѓаат.
Истражувањето објавено од авторката Џин Твенги покажува дека возрасните имаат интимни односи во просек 54 пати годишно. Дополнителна студија предводена од Ејми Мјуис утврди дека паровите што имаат односи еднаш неделно пријавуваат највисоко ниво на задоволство од врската. Истражувачите забележаа и интересен парадокс: партнерите што имале односи два или повеќе пати во неделата не покажале поголема среќа од оние со еден неделен однос.
Психотерапевтот за парови Ијан Кернер посочува дека ритмот од еднаш неделно помага да се одржи навиката за блискост. Кога таа динамика целосно ќе се изгуби, враќањето кон редовен сексуален живот станува значително потешко.
Сексуалната терапевтка Кимберли Резник Андерсон, професорка на Медицинскиот факултет „Дејвид Гефен“ при Универзитетот во Калифорнија во Лос Анџелес, нагласува дека не постои единствен стандард. Одредени парови функционираат одлично со односи еднаш месечно, додека други имаат потреба од четири до пет пати неделно.
Проблемот настанува кога кај партнерите постои изразена разлика во сексуалниот нагон. Андерсон дефинира врска со ниска интимност кога парот има односи помалку од 25 пати годишно. Во такви ситуации, партнерот со посилен нагон често развива фрустрација и чувство на отфрленост, особено ако се стекне впечаток дека интимноста за другиот претставува домашна обврска. Избегнувањето на разговорот само го продлабочува растојанието.
Редовниот сексуален живот носи мерливи биолошки придобивки. Оргазмот поттикнува лачење супстанции што го намалуваат стресот, го подобруваат сонот и ја стимулираат циркулацијата. Студија објавена во стручното списание „Журнал за сексуална медицина“ (The Journal of Sexual Medicine) покажа дека мажите со односи поретко од еднаш месечно имаат повисоки вредности на аминокиселината хомоцистеин, која во повисоки концентрации се поврзува со кардиоваскуларен ризик.
Физиолошките пречки за намалена желба често произлегуваат од хроничен стрес, дефицит на сон, хормонален дисбаланс или употреба на медикаменти, меѓу кои се антидепресивите и лековите за крвен притисок.
Терапевтите советуваат отворен разговор без меѓусебни обвинувања. Целта е партнерите да се сретнат на средина, каде што оној со поголема желба ќе прифати малку помалку, а оној со помал нагон ќе покаже подготвеност за повеќе ангажман.
Еден од практичните чекори што ги препорачува Андерсон е внесување интимност во заедничкиот распоред. Иако звучи неромантично, однапред договорениот термин ја отстранува неизвесноста и го елиминира секојдневниот страв од одбивање.
