Наместо лајкови и објави, повторно ја открила радоста во обичните моменти што не мора да завршат на социјалните мрежи.
Колку пати сте фотографирале кафе пред да го испиете, сте барале совршен агол за фотографија од одмор или сте размислувале дали некој момент е доволно интересен за да го објавите на Инстаграм?
За Џорџина Мекнамара, авторка на лична приказна објавена во британскиот „Гардијан“, ваквото однесување постепено станало секојдневие. Постојаната потреба да споделува фотографии и да добива реакции почнала да влијае врз начинот на кој го доживувала сопствениот живот.
Пресвртниот момент се случил за време на патување во Шри Ланка. Наместо целосно да ужива во искуството, забележала дека размислува за тоа како патувањето ќе изгледа на Инстаграм.
Тогаш решила да направи пауза од социјалната мрежа.
Првичната намера била да го избрише Инстаграм на еден месец. Но, паузата се продолжила и постепено се претворила во речиси цела година без апликацијата.
Живот без публика
Она што првично изгледало како мал дигитален експеримент донело неочекувана промена.
Авторката забележала дека повеќе не чувствува потреба секој интересен момент да го документира. Патувањата, средбите со пријателите и секојдневните активности престанале да бидат потенцијални објави.
Наместо да размислува како нешто ќе изгледа пред другите, почнала повеќе да се концентрира на сопственото доживување.
Се вратила и на активности за кои претходно чувствувала дека нема време, особено на читањето и пишувањето.
Дали заборавивме да уживаме без да објавуваме?
Нејзината приказна отвора прашање кое станува сè поактуелно во дигиталното општество: дали социјалните мрежи ни помагаат да ги зачуваме спомените или нè тераат постојано да размислуваме како изгледаме во очите на другите?
Инстаграм овозможува поврзување, креативност и споделување искуства, но за дел од корисниците може да создаде и притисок за постојано споредување со другите.
Особено лесно е да се заборави дека фотографиите на социјалните мрежи најчесто претставуваат внимателно избрани моменти, а не целосна слика за нечиј живот.
Искуството на Мекнамара не значи дека секој треба да го избрише Инстаграм. Тоа е лична приказна, а не научен доказ дека откажувањето од социјалните мрежи секогаш носи поголема среќа.
Сепак, таа потсетува на нешто што во ерата на постојана дигитална поврзаност лесно се заборава: не мора сè што е убаво да биде фотографирано, споделено и одобрено од другите за навистина да има вредност.
