Епидемијата на ебола во Демократска Република Конго однесе повеќе од 4.000 животи, според најновите податоци на конгоанското Министерство за здравство. Заклучно со најновиот биланс, регистрирани се 8.300 потврдени случаи и 4.018 починати, додека 2.162 луѓе оздравеле. Стапката на смртност меѓу потврдените случаи изнесува 48,4 отсто.

Епидемијата, која официјално беше прогласена на 15 мај, започна во провинцијата Итури, на североистокот на земјата, а досега се прошири на седум провинции и 63 здравствени зони. Станува збор за најголемата и најсмртоносната епидемија на ебола досега забележана во Демократска Република Конго, надминувајќи ја епидемијата од 2018–2020 година. На глобално ниво, поголема останува епидемијата во Западна Африка од 2014–2016 година, во која беа регистрирани повеќе од 28.600 случаи и над 11.000 смртни случаи.

Вирус без одобрена вакцина

Причинител на актуелната епидемија е редок вид на вирусот ебола, познат како Bundibugyo. За разлика од заирскиот вид, против кој вакцината Ervebo покажа ефикасност во претходни епидемии, за Bundibugyo сè уште нема лиценцирана вакцина или специфичен одобрен третман. Во тек се клинички испитувања на потенцијални терапии и превентивни пристапи.

Во меѓувреме, првите дози на Ervebo се дадени на дел од здравствените работници и други лица на првата линија како дел од клиничко испитување со кое се проверува дали вакцината може да обезбеди заштита и против Bundibugyo.

Конфликтот го отежнува спасувањето животи

Епидемијата се шири во региони каде здравствениот систем и онака работи под исклучително тешки услови. Во источниот дел на земјата има вооружени конфликти, а насилството, раселеното население, лошата инфраструктура и недостигот на здравствени работници го отежнуваат откривањето на нови случаи, следењето на контактите и навременото лекување.

Недовербата кон властите дополнително ја комплицира ситуацијата. Здравствените тимови во некои области се соочуваат со отпор од локалното население, што може да го забави пријавувањето на сомнителни случаи и пристапот до пациентите.

Светската здравствена организација предупредува дека високата стапка на смртност е поврзана и со доцното откривање на случаите и ограничениот пристап до навремена и соодветна медицинска помош.

Здравствените работници се меѓу најранливите

Работниците кои се обидуваат да ја запрат епидемијата се изложени на особено висок ризик. Покрај директниот ризик од инфекција, медицинските тимови работат во области каде безбедносната состојба може да се промени за само неколку часа.

Во Итури неодамна насилните судири доведоа до раселување на илјадници луѓе, а беше запален и транзитен центар за пациенти со ебола. Дополнително, нападнат е и здравствен објект во Северно Киву, при што загина работник ангажиран на откривање случаи.

WHO на 30 септември соопшти дека епидемијата и понатаму се шири, иако во делови од Итури има знаци на забавување. Организацијата предупредува дека намалувањето на бројот на пријавени случаи не мора автоматски да значи дека преносот е ставен под контрола, особено во области каде пристапот до населението е отежнат.

Додека властите и меѓународните организации се обидуваат да го прекинат ширењето, епидемијата останува сериозен јавно-здравствен предизвик – не само поради самиот вирус, туку и поради условите во кои треба да се контролира.